Οι Πανελλήνιες δεν είναι απλώς εξετάσεις. Για χιλιάδες παιδιά είναι μήνες χωρίς ύπνο, πρωινά με άγχος, απογεύματα σε φροντιστήρια, βλέμματα γεμάτα προσδοκίες και μια μόνιμη φωνή μέσα τους που ψιθυρίζει: «Αν δεν πετύχω, απέτυχα σαν άνθρωπος».
Και κάπου εκεί χάνεται η αλήθεια. Γιατί οι Πανελλήνιες μπορούν να καθορίσουν μια κατεύθυνση — όχι όμως ολόκληρη τη ζωή.
Δεν μετρούν την αξία ενός παιδιού, τον χαρακτήρα του, την ευφυΐα του, το ταλέντο του ή το μέλλον του. Μετρούν κυρίως την απόδοση μιας συγκεκριμένης στιγμής, μέσα σε ένα σύστημα πίεσης που συχνά ξεχνά πως απέναντί του έχει ανθρώπους δεκαεπτά χρονών.
Παιδιά που φοβούνται να απογοητεύσουν τους γονείς τους.
Που νιώθουν ενοχές όταν κουράζονται.
Που μαθαίνουν να συνδέουν την αγάπη με την επιτυχία.
Που μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι η ζωή χωρίζεται σε «πέρασα» και «δεν πέρασα».
Κι όμως, η πραγματική ζωή δεν λειτουργεί έτσι.
Υπάρχουν άνθρωποι χωρίς πτυχίο που δημιούργησαν, ερωτεύτηκαν, ταξίδεψαν, πέτυχαν και έγιναν ευτυχισμένοι.
Υπάρχουν και άνθρωποι με πτυχία που χάθηκαν μέσα σε ζωές που ποτέ δεν ήθελαν πραγματικά.
Το πανεπιστήμιο μπορεί να είναι μια μεγάλη ευκαιρία. Δεν είναι όμως πανάκεια.
Δεν εγγυάται ευτυχία.
Δεν θεραπεύει ανασφάλειες.
Δεν ορίζει ποιος αξίζει περισσότερο.
Αυτό που χρειάζεται σήμερα ένα παιδί δεν είναι άλλη μία φωνή που του λέει «διάβασε κι άλλο».
Χρειάζεται κάποιον να του πει:
«Ακόμα κι αν δεν πάνε όλα όπως θέλεις, η ζωή συνεχίζεται».
«Δεν είσαι ο βαθμός σου».
«Δεν χρειάζεται να καταρρεύσεις για να αποδείξεις ότι προσπάθησες».
«Υπάρχει ζωή και μετά τις εξετάσεις — και ίσως τότε να ξεκινά πραγματικά».
Γιατί στο τέλος, οι Πανελλήνιες είναι μία πόρτα.
Όχι ολόκληρο το σπίτι.
Και σίγουρα όχι ολόκληρη η ζωή.
Γιατί η ζωή δε ρωτάει από ποια σχολή αποφοίτησες. Ρωτάει αν άντεξες, αν εξελίχθηκες, αν έμαθες ποιος είσαι.
