Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της εποχής μας είναι ο τρόπος με τον οποίο καταναλώνει γεγονότα, προσωπικότητες, αλλαγές ακόμη και τραγωδίες που συγκλονίζουν την ανθρωπότητα, συνήθως όχι περισσότερο από ένα τριήμερο.
Ο επιφανειακός, ακαλλιέργητος και βαθιά συντηρητικός και απαξιωτικός για την ίδια την άνθρωπός, αυτός τρόπος, πέρα από την αυτονόητη ζημιά που προξενεί στην αντιληπτική ικανότητα της κοινωνίας, την ποτίζει με έναν κυνισμό και με μια απαξία που θα την οδηγήσει με σταθερά βήματα στην αυτοκαταστροφή.
Τρανταχτό παράδειγμα αφενός μεν του τρόπου με τον οποίο παρουσιάζονται γεγονότα ήσσονος σημασίας από τα συστημικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αφετέρου του τρόπου με τον οποίο ένα κομμάτι της κοινωνίας τα μεταβολίζει είναι η περιοδεία της Αμάλ στην πατρίδα μας.
Η Αμάλ , ένα κορίτσι πρόσφυγας από την Συρία , εμπνευσμένο από την ΜΚΟ Walk κατάφερε με την παρουσία της και μόνο και να διαταράξει την μακαριότητα μας, να ανακατέψει την σούπα της ψευτο-αστικής φιλανθρωπίας και να εκριζώσει το προσωπείο του φιλόξενου, ανεκτικού και μεσογειακού μεσογειακού Έλληνα που αγκαλιάζει τον Άλλον, αποδέχεται το διαφορετικό και σέβεται τις ιδιαιτερότητες είτε αυτές έχουν φυλετικό είτε θρησκευτικό πρόσημο.
Η Αμάλ με την συμβολική της παρουσία ταρακούνησε συθέμελα το τρίπτυχο της πατρίς-θρησκείας-οικογένειας και έφερε στην επιφάνεια το αποκρουστικό προσωπείο και τον υφέρποντα ρατσισμό που κυριαρχεί σε ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας και διαπερνάει θεσμούς όπως τα Μέσα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αλλά και την Εκκλησία.
Σε αυτό το , αποκρουστικό πλαίσιο, η παρουσία της Αμάλ στην πατρίδα μας επιτέλεσε ένα θεάρεστο, για να χρησιμοποιήσουμε και μια φράση οικεία και αγαπημένη στους απανταχού πατριδοκάπηλους, έργο αφού λειτούργησε ως καμπανάκι υπενθύμισης ότι ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η ισλαμοφοβία είναι ακόμη εδώ , με γερά θεμέλια, αν και δεν απολαμβάνουν εκπροσώπηση κοινοβουλευτική.
Παράλληλα, όπως οι αντιδράσεις απέναντι στην παρουσία της Αμάλ στις πόλεις και στα χωριά μας , αποκάλυψε τι κρύβεται πίσω από ένα κομμάτι της κοινωνίας μας, αποκάλυψε τον μικροαστό ρατσιστή και φασίστα της διπλανής πόρτας που ενώ φαντάζει ακίνδυνος έως και γραφικός , αποτελεί τον άνθρωποτυπο εκείνο που θα εκκολάψει το αυγό του φιδιού.
Ένα κομμάτι της κοινωνίας που με την ίδια ευκολία που ρίχνει στον καιάδα οτιδήποτε δεν μπορεί να χωρέσει στην μυωπική ανάγνωση της πραγματικότητας, ανεβάζει στην κορυφή της αποθέωσης και της αποδοχής ότι πιο αποκρουστικά ρατσιστικά και μισαλλόδοξο έχει να επιδείξει το πολιτικό μας σύστημα.
Ευτυχώς η Αμάλ, ήταν το ξυπνητήρι που μας θύμισε με ποιους έχουμε να κάνουμε.
