ΑρχικήΑΠΟΨΕΙΣΓια την τετράποδη σύντροφό μου. Του Αιστόουλ Δεμπάνκ
Για την τετράποδη σύντροφό μου. Του Αιστόουλ Δεμπάνκ
Για την τετράποδη σύντροφό μου. Του Αιστόουλ Δεμπάνκ
1. Ποτέ δεν ήμουνα εκδικητικός τύπος.
Ποτέ δεν το κρατούσα μανιάτικο.
Στ’αρχίδια μου οι προσβολές στο πρόσωπό μου.
Αλλά για την τετράποδη σύντροφό μου τη λέω και στο Λαφαζάνη.
Καλώς λοιπόν, Βυζαντινό Μουσείο.
Δεν δικαιούμαστε να μπούμε στον προαύλιο χώρο, να ακούσουμε και μεις τη gipsy συναυλία.
Ντάξει. Πετάχτε μας έξω.
Αλλά δεν θα μετρηθείτε ποτέ μαζί μας στο ηθικό ανάστημα.
Γιατί ΠΟΤΕ δεν αρνηθήκαμε να αποκαλούμε τη Θεοδώρα “Μεγάλη”, αν και
ξέρουμε ότι ήταν το πρώτο νούμερο στα καμπαρέ της Βασιλεύουσας.
Υ.Γ 1: Θα αποκαλούσα και τον Ιουστινιανό “Σεχίδη”, αλλά δε θέλω να στενοχωρήσω την Ελένη στη Σορβόννη.
Υ.Γ 2: Δεν μας χάλασε η πόρτα σας. Ήπιαμε μπύρες και κάναμε τεντωσιές στα γρασίδια της Ριζάρη.
Υ.Γ.3 : Όχι. Μας πείραξε. Ρε;; Ρε τον Παναγή ρε ;;;
2. Την Τέχνη την καταλαβαίνεις βιωματικά.
“Παπαριές” έλεγα, ακαδημαϊκά.
Μέχρι που ήρθε η ώρα να μείνω μπάκουρος.
Και καταλαβαίνω πλέον τη δυναμική, την ενόραση, την κραυγή αγωνίας των
στίχων του Καββαδία που μιλάνε, σπαραχτικά, για πρωινό πούσυ.
3. “Σηκώθηκα απ’το κρεβάτι αργά το απόγευμα.
Ο ήλιος απέσυρε
ήδη, με βιασύνη καυλωμένου έφηβου, τις τελευταίες του ακτίνες πίσω
απ’το Όρος Αιγάλεω. “Γαμιόλη Ξέρξη”, σκέφτηκα, “δεν σου’ φτανε το
ξεφτιλίκι, ήθελες και το μάτι…”.
Με βαριές, νωχελικές κινήσεις
πέρασα το χιτώνα στο κυρτό κορμί μου. Στο ύψος του στήθους διαγράφονταν
δυό μεγάλες στάμπες από κείνο το Κορινθιακό φτηνόκρασο που μας είχε
σερβίρει ο ξιππασμένος καριόλης Δήλιος ποιητής στη χθεσινοβραδυνή του
μάζωξη στου Άνυτου.
Φήμες το’χαν ότι γαμούσε τη γυναίκα του Ιππία κι την είχε πιάσει την καλή στο πνευματικό κατεστημένο της πόλης.
Τίποτα το ενδιαφέρον δεν είχα βρει εκεί. Με εξαίρεση την Ασπασία, που
κουνούσε όλο το βράδυ πνευματώδικα το χοντρό άσπρο κώλο της πάνω στο
ανάκλιντρο.
Ο άντρας της είχε χτίσει, στις δόξες του, τη μισή
πόλη. Είχε χτυπήσει ακόμα και την εργολαβία στον κεντρικό λόφο. Μετά
όμως από τον εξοστρακισμό του, αυτή ήταν πρόθυμη να δώσει το μουνί της
και στον τελευταίο μικροεργολάβο του Κολωνού, για λίγο καλό Φοινινικό
κόκκινο και μερικά σύκα Ερέτριας.
Κατέβηκα την Αντισθένους και
έπειτα έστριψα στην Ιερά Οδό, στο ύψους του Κεραμεικού. Τα νεκροταφεία
πάντα με συνέπαιρναν. Ήταν ό,τι πιο ζωντανό είχε απομείνει μέσα σε τούτη
τη γαμημένη πόλη.
Μπήκα στο πρώτο κρασοπουλειό και παρήγγειλα
ένα ανέρωτο. “Δεν είναι λίγο νωρίς για ανέρωτο;”, με ρώτησε,
προσποιούμενος ενδιαφέρον ο ξερακιανός αρχιτρίκλινος. “Από τότε που
ήρθαν οι Τριάκοντα έχετε γίνει όλοι ένα μάτσο αδερφές !!” του απάντησα
με ύφος που δε σήκωνε αναβολή στο γέμισμα του σκύφου.
Το σέρβιρε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Το κατέβασα μονορούφι και του έγνεψα για δεύτερο.
Το κατέβασα κι αυτό μονορούφι κι έπειτα, σ’ένα άξαφνο διάλειμμα της
μισανθρωπίας μου, απευθύνθηκα στους συγκεντρωμένους ρωτώντας με όσο
ενδιαφέρον μπορούσα να προσποιηθώ : “ΤΙ πιστεύετε ότι ξέρετε; Και ΠΟΣΟ
βέβαιοι είστε ότι το ξέρετε;”
“Γαμήσου και πήδα κανα έφηβο στους
παιδοτρίβες, πορνόγερε” ήρθε η απάντηση από το βάθος της αίθουσας,
συνοδευόμενη από το γνώριμο κοκκάλινο ήχο των πεσσών”.
“Σκατιάρηδες χαρτοπαίχτες…”, μουρμούρισα, δεν αξίζετε τη Γνώση.
Βγήκα τρεκλίζοντας και,αφού αγόρασα μια μπουκάλα Νεμέας από την
Ερατοσθένους, κατευθύνθηκα στου Αλκιβιάδη. Εκεί τουλάχιστον εκτιμούσαν
την Ηθική και το καλό γαμήσι. “”””
“Αν ο Σωκράτης είχε γνωρίσει το Μπουκόφσκι”. Τόμος I
