Αρχισυνταξία: Βιβή Συργκάνη
Επιμέλεια: Το παιδί για όλες τις δουλειές Ανδρέας Ρουμελιώτης
Τους χάρτες σχεδίασε η Κατερίνα Βανταράκη
Αυτό ήταν το ταξίδι μας (χάρτες)
Συνεχίζουμε στην Σιέμ Ρεπ και θαυμάζουμε τους αρχαίους ναούς του Αγκόρ.
Από εκεί περνάμε στο Λάος και ανεβαίνουμε με ποταμόπλοιο, ταχύπλοα, κανό και πολύωρες πεζοπορίες τον Μεκόνγκ, μέχρι το Χρυσό Τρίγωνο (στα σύνορα Λάος – Βιρμανίας – Βιετνάμ), στο κέντρο του οπίου και της ηρωίνης.
Πάμε!
Έκτο: Δεν αξίζει να πεθάνεις πριν διασχίσεις αυτά τα υδάτινα σύνορα [ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ]
Έβδομο: Μπήκαμε στο “εργοστάσιο παραγωγής Θανάτου” στην đau khổ này, την “πόλη που υποφέρει” [ΦΩΤΟ – ΒΙΝΤΕΟ]
Ένατο: Ανγκόρ, το θαύμα! Η μεγαλειώδης Ακρόπολη μέσα στη ζούγκλα! [photos]
Δέκατο: Ανγκόρ: Η λίμνη που γιατρεύει, οι ουράνιες χορεύτριες και το ποτάμι με τα χίλια Linga (πέη)
Δωδέκατο: Ανγκόρ Τομ, η χρυσαφένια πόλη
Δέκατο τρίτο: Το enallaktikos.gr έφτασε στη μυστηριώδη χώρα των χιλίων ελεφάντων! ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ
Δέκατο τέταρτο: Τόσο παλιά αυτή η άγνωστη πόλη… όσο η απαρχή του Ανθρώπου
Δέκατο πέμπτο: Κολυμπώντας σε τυρκουάζ καταρράκτες και πλένοντας ελέφαντες στο ποτάμι – Ονειρικές εικόνες από μια πανέμορφη χώρα
Δέκατο έκτο: Στο “Χρυσό Τρίγωνο” της ηρωίνης και του οπίου, διασχίζοντας με ταχύπλοα τον Μεκόνγκ μέσα στη ζούγκλα [Photos]
Δέκατο έβδομο: Φτάσαμε στην καρδιά του “Χρυσού Τριγώνου” του οπίου και της ηρωίνης, στην πυκνή ζούγκλα του Nam Ha
Διαβάστε ακόμη:
Μπορείτε να βλέπετε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και στο hashtag #indokina
Luang Namtha πρωί 21.11.16 – Ανέβασμα στα βουνά
Που να ξέραμε τι μας περίμενε…
Ξυπνάμε πρωί στη Luang Namtha στο guest House «The Boat Landing» δίπλα στο ποτάμι.
Αυτό, που μας φάνηκε όταν φθάσαμε χθες το βράδυ από το Huay Xai, ο παράδεισος επί της γης κι εξακολουθεί να μας φαίνεται το ίδιο όμορφο και την μέρα.
Οι κρότωνες κι όλα τα φυτά εσωτερικού χώρου στην Ελλάδα, εδώ γίνονται δένδρα και η Θάλεια που τα γνωρίζει, άρχισε να μου αραδιάζει ονόματα ενθουσιασμένη.
Φτάνουμε στο κεντρικό κτίριο του συγκροτήματος, που έχουμε ραντεβού με τον πράκτορα για να ρυθμίσουμε τις τελευταίες λεπτομέρειες σχετικά με την διήμερη πεζοπορία στο βουνό και τη διαμονή μας στις φυλές.
Τα χθεσινοβραδινά τηλεφωνήματα δεν ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά κι η ομάδα των έντεκα, είναι σκεπτική και προβληματισμένη.
Το πρακτορείο που συνεργαστήκαμε σε αυτή την περιοχή, το Green Discovery, θεώρησε φυσικό, ότι εμείς θα ανεβούμε στο βουνό πεζοπορώντας για τουλάχιστον 7 ώρες, με έναν οδηγό κι ένα βοηθό, κουβαλώντας στην πλάτη μας τα πράγματά μας, τα sleeping bag και το νερό 2 ημερών, δηλαδή πάνω από 8 κιλά βάρος.
Άρχισα να εξηγώ ότι είμαστε μια ομάδα φυσιολογικών, δεν θα έλεγα ιδιαίτερα γυμνασμένων ανθρώπων που με το ζόρι θα κουβαλήσουμε τους εαυτούς μας.
Ο πράκτορας έδειχνε να μην καταλαβαίνει, εγώ άρχιζα να φωνάζω ότι δεν θα πάμε πουθενά, και τελικά καταλήξαμε να συναντηθούμε το πρωί να δούμε τι θα γίνει.
Στην πρωινή συνάντηση ο πράκτορας ηττήθηκε κατά κράτος.
Ανέλαβε να κουβαλήσει όλα μας τα πράγματα εκεί που θα καταλήγαμε το βράδυ να κοιμηθούμε, κι έβαλε δύο βοηθούς εκτός από τον οδηγό, για να μεταφέρουν το νερό και να βοηθήσουν όποιον χρειαστεί.
Νομίζω ότι είτε εγώ είμαι εξαιρετική διαπραγματεύτρια, είτε είδε τα χάλια μας κι αποφάσισε να … κατέβει να σπρώξει!
Λύσαμε λοιπόν όλες τις εκκρεμότητες, ευχαριστήσαμε για τη βοήθειά του, τον Khan τον υπεύθυνο του guest house, είχε πάει πια 9.30 πμ., ώρα να ξεκινήσουμε.
Αμ δε, ο Αντρέας έκανε αναπροσαρμογή στα πράγματα του κι ήθελε λίγο χρόνο ακόμη.
Η ώρα πήγε 10.30 κι ο Αντρέας δεν είχε παρουσιαστεί … κι όταν παρουσιάστηκε δεν εννοούσε ν’ ανέβει στο βανάκι που θα μας μετέφερε στην αρχή του μονοπατιού, πριν βεβαιωθεί ότι όλες οι αποσκευές μας φορτώθηκαν και θα μεταφερθούν σωστά.
Έγινε ένα ματς… εμείς ωρυόμαστε, να μην έρθεις μαζί μας, να κάτσεις εδώ.. Όοοχι, να φωνάζει ο Αντρέας, … οδηγέ κλείσε τις πόρτες και ξεκίνα, εγώ…
Δεν μπαίνω αν δεν φορτωθούν τα πράγματά μου ο Αντρέας και στεκότανε στην πόρτα, τελικά τα παιδιά του πρακτορείου βρήκαν ένα τρακτέρ της συμφοράς τα φόρτωσαν όλα και φύγαμε έντεκα περασμένες, να πάμε οι αφελείς, να περπατήσουμε στα βουνά…
Τα παιδιά του χωριού μας χαιρετούσαν γελώντας και ψιλοκοροϊδεύοντας,
τα γουρουνάκια έσκουζαν βοσκώντας στα ρυζοχώραφα,
επιτέλους ξεκινήσαμε.
Τα μπατόν σε θέση μάχης, ο ήλιος να καίει, μην στεναχωριέστε σε λίγο μπαίνουμε κάτω από φυλλώματα, να μας παρηγορεί ο οδηγός μας ο Air, ρίξαμε μια ανάβαση κοντά δύο ώρες.
Περάσαμε τα 400 μέτρα διαφορά υψομέτρου από εκεί που ξεκινήσαμε.
Βλέπαμε κάτω την κοιλάδα να ξεμακραίνει, χαιρόμαστε.
Το μονοπάτι μια λασπωμένη γραμμή κι εγώ περήφανη ορειβάτισσα με τα μπατόν που μου χάρισε η Θάλεια.
Ν αγιάσει!
Θα ‘χα κουτρουβαλιαστεί 100 φορές αν δεν τα είχα.
Περπατάμε με το κεφάλι σκυφτό.
Στα αριστερά ένας όγκος σκεπασμένος.
Γιατί είναι καλυμμένο το μηχανάκι Air; Ρωτάμε.
Για να μην το κτυπήσει ο ήλιος, απαντά.
Μα εδώ δεν περνά ούτε ακτίνα, τι ήλιος μας λέει.
Λίγο πιο κάτω κι άλλο μηχανάκι σκεπασμένο, ακόμα πιο καλά κρυμμένο.
Η παρέα μυρίστηκε το “έγκλημα” κι άρχισε τα σενάρια: εδώ καλλιεργούν το όπιο κι έχουν τα μηχανάκια σκεπασμένα μην τα εντοπίσει ο δορυφόρος, ή τα μηχανάκια χρησιμεύουν για να φυγαδεύσουν τους καλλιεργητές ή το εμπόρευμα ή τα εργαλεία μεταποίησης ή ..
Μας ξεπερνά με άνεση μια ξυπόλητη γυναίκα, έγκυος, που κουβαλούσε στην πλάτη της ένα τεράστιο τσουβάλι.
Να! έχουν βάλει κι όλο το χωριό στο κόλπο, συνεχίζουμε ακάθεκτοι εμείς, και χρησιμοποιούν τις εγκύους για να μην τους υποψιαστούν…
Πέρα από όλα τα σενάρια που στήσαμε, το σίγουρο είναι ότι οι άνθρωποι των ορεινών φυλών, συνήθιζαν να καλλιεργούν και να χρησιμοποιούν το όπιο, για τις ιερουργίες τους, για φάρμακο, για προσωπική ευχαρίστηση, για άρτυμα στο φαγητό, και τέλος για εμπόρευμα, μέχρι που άρχισε να αυξάνεται η ζήτηση τα τέλη του ’60.
Η καλλιέργεια του φυτού δεν απαιτεί μεγάλες εκτάσεις και τα δάση προσφέρουν την κάλυψη που χρειάζεται.
Με τον πόλεμο του Βιετνάμ η παραγωγή πήρε εξωφρενικές διαστάσεις, και οι άνθρωποι στις φυλές που η οικονομία τους παραμένει κύρια ανταλλακτική, είδαν κάποια χρήματα να καταλήγουν και σε αυτούς.
Οι τεχνικές δεν ξεχνιούνται, τα οπιοχώραφα υπάρχουν, και η ζήτηση από την ανερχόμενη τάξη των πλουσίων της Κίνας ξανάβαλε μπροστά την μηχανή…
Σταματήσαμε για να φάνε οι οδηγοί, ο καυγάς είχε από ώρα ξεχαστεί κάναμε πλάκα…
Να τα τούλια κι οι πλερέζες για να μη μας τσιμπήσουν κουνούπια και λοιπά έντομα,
να και τα καπέλα που προστατεύουν το σβέρκο και τα άσπρα γάντια της Θάλειας κι η υπολοχαγός του Pathet Lao, Ka Te Ri Na, σε αποστολή, να και το χάλι το δικό μου εδώ να πέσω εκεί να κοιμηθώ,
