Γι’ αυτό, μωρέ, αγωνιζόμαστε. Για να μπορούν οι άνθρωποι να ‘χουν φωτογραφίες, να ‘χουν ζωές. Γι’ αυτό, μωρέ, αγωνιζόμαστε, για να μπορούν οι μανάδες που θηλάζουν τα βρέφη τους στο καραβάνι, να τ’ αγκαλιάσουν είκοσι χρόνια μετά.
Στις φωτογραφίες, κείνη η πρόσφυγας πολέμου που ‘βγαλε το στήθος της και θήλασε την κόρη της καθώς έφευγε από το Κόσοβο το ’99. Κείνη η πρόσφυγας που τάισε την κόρη της στην πορεία.
Γι’ αυτό, μωρέ, αγωνιζόμαστε. Για τη δεύτερη φωτογραφία. Για να μπορεί η Sherife Luta, η κάθε Sherife Luta, να ΄χει στιγμές με την κόρη της αγκαλιά.Και να γελάνε πια, γαμώτο.
από ανάρτηση της Gianna Kouka
