Η ανάπτυξη αυτονομιστικών κινημάτων κι ο τοπικισμός είναι μια από τις ασφαλιστικές δικλείδες των ψευδοδημοκρατιών, όταν αυτές οδηγούνται σε πολιτικό αδιέξοδο. Μια άλλη ασφαλιστική δικλείδα είναι η ανάπτυξη εθνικιστικών κινημάτων. Και οι δύο ασφαλιστικές δικλείδες φαίνονται να έχουν ενεργοποιηθεί για τα καλά τη τελευταία δεκαετία. Κάτι μοιάζει να απειλεί σοβαρά το συνολικό Σύστημα και το έχει αληθινά τρομοκρατήσει. Δεν εξηγείται αλλιώς από την μια η είσοδος ακροδεξιών κομμάτων στα κοινοβούλια και η προώθηση ακραίων πολιτικών προσωπικοτήτων στους κυβερνητικούς θώκους και από την άλλη τα αυτονομιστικά κινήματα και οι τοπικισμοί, την ίδια εποχή που η οικονομική παγκοσμιοποίηση προχωρά με κανονικότατους ρυθμούς τα φαινόμενα αυτά δεν είναι απλά μια φυσική αντίδραση των κοινωνιών στις παγκοσμιοποιητικές τάσεις του συστήματος. Δεν συνδέονται με κινήματα στον αντίποδα της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, αλλά αποτελούν εκδοχές της στρατηγικής της και ασφαλιστικές δικλείδες, προαναχώματα αντιμετώπισης κι ανάσχεσης των προοδευτικών κινημάτων που αναπτύσσονται με κατεύθυνση πλέον ξεκάθαρη την αναδιανομή των πόρων και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Για παράδειγμα, την ώρα που στην Ισπανία έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια τρομερά αμεσοδημοκρατικά κινήματα, έρχεται ο τοπικισμός των Καταλωνών, να θολώσει το κοινωνικό τοπίο, να δημιουργήσει σύγχυση κι αποπροσανατολισμό της κοινωνικής δυναμικής και να στρώσει τον δρόμο για εμφύλιο πολεμικές καταστάσεις. Παράλληλα, εγείροντας όλους τους άλλους τοπικισμούς που υποβόσκουν στην Ευρώπη.
Οι τοπικισμοί αν και εν πρώτοις μοιάζουν να είναι το αντίθετο του οικουμενισμού, κρύβουν στο βάθος τους οικτρές τάσεις κοινωνικού απομονωτισμού και κακοήθους επαρχιωτισμού που συνδέεται με τις πιο επικίνδυνες μορφές ψευδοπατριωτισμού και μπορεί να οδηγήσουν σε εμφυλιοσπαρακτικές αντιπαραθέσεις με βάση την τοπική καταγωγή.
Η εμφάνιση των κάθε λογής τοπικισμών δεν προσημαίνει καθόλου την ενίσχυση των τοπικών κοινοτήτων και της συλλογικής τους δύναμης, ούτε την αποσυγκεντρωποίηση της πολιτικής εξουσίας, αντιθέτως οι τοπικισμοί αποτελούν τάσεις μεσαιωνικού κοινωνικού πισωγυρίσματος και ως τάσεις οπισθοδρόμησης και κοινωνικής σύγχυσης βολεύουν μια χαρά το το Σύστημα, καθώς λειτουργούν ως κατακερματιστές των εθνών, την πιο κρίσιμη ώρα της αφύπνισης τους, όταν τα έθνη τείνουν να αποκτήσουν οικουμενική συλλογική συνείδηση και να αναπτύξουν διεθνική κινηματική δράση για τα μύρια προβλήματα που ταλανίζουν τον οίκο μας.
