Ο π. Γεώργιος Πυρουνάκης τελεί Μνημόσυνο στο πρώτο θύμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου Διομήδη Κομνηνό (βίντεο)
της Σοφίας Ντρέκου
«ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ,
και ζητώ συγγνώμη από τα θύματα της εφτάχρονης τυραννίας του Τόπου μας, ως παπάς, για όσα δεν πράξαμε οι Ιερωμένοι, να τα σώσουμε από τα άγρια νύχια τους. και για την παράλειψη ακόμη να συμπαρασταθούμε στους πόνους και τους φόβους, που τους προκαλούσαν οι αδίστακτοι διώκτες τους. Έ π ρ ε π ε κ α ι μ π ο ρ ο ύ σ α μ ε ! Ούτε καν οι διαμαρτυρίες μας δεν διατυπώθηκαν επίσημα και διεθνώς, όπως κάνουν άλλες Εκκλησίες μη Ορθόδοξες σε παρόμοιες κακές περιστάσεις. Μα ούτε και τώρα που αποδείχνονται δικαστικώς τα άθλια και φρικιαστικά δεν εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας… Και παραπονιόμαστε γιατί οι πιστοί – τα παιδιά μας, μας περιφρονούν και λένε τόσα σε βάρος μας άσχημα σχόλια!
Οι απουσίες συνεχίζονται: Δεν περιζώσαμε τότε το Πολυτεχνείο για να εμποδίσουν τα ράσα μας τα τανκς. Εκείνες οι εκκλήσεις δεν μας καίνε; Γι’ αυτή την αμαρτία μας γιατί δεν κλαίμε; Και γιατί με τρίχινους σάκκους (όχι με χρυσούς) δεν πέφτουμε στα γόνατα στον ίδιο χώρο να ζητήσουμε το έλεος του Θεού και τη συγγνώμη του Λαού; Γιατί;
Δεν είμαστε από το Λαό; Αυτή δεν είναι η αποστολή μας; Από πού βρήκαμε την υπόδειξη μόνο βασιλικά ή τυραννικά καθεστώτα να στηρίζουμε, να ευλογούμε, να ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα και να ορκίζουμε τους «άρχοντές» τους;»
Ν τ ρ έ π ο μ α ι . . .
ϯ π. Γ.Π.
«Μικρά Αγωνιστικά Φύλλα» σ. 9
Δείτε: Ο παπάς του Λαού και του Θεού, ο π. Γεώργιος Πυρουνάκης
Όπως δεήθηκε στο μνημόσυνό του, ο π. Γιώργης Πυρουνάκης (μια από τις λίγες λαμπρές μορφές της εκκλησίας κατά την περίοδο της χούντας, ένας κληρικός που οι φασίστες είχαν χαρακτηρίσει «επικινδυνότερο των κομμουνιστών» και στου οποίου την λειτουργία όποιος προσερχόταν καταγραφόταν από τους ασφαλίτες):
«Έτι δεόμεθα υπέρ αναπαύσεως του θυσιασθέντος τέκνου ημών, υπέρ της ελευθερίας και της αξιοπρεπείας του ανθρώπου, Διομήδους…» καθώς και υπέρ της αναπαύσεως κι όλων των υπόλοιπων δολοφονημένων αγωνιστών της εξέγερσης ενάντια στην χούντα. (π. Γεώργιος Πυρουνάκης | Facebook)
Δείτε: Οι Νεκροί του Πολυτεχνείου με Ντοκουμέντα (Ιστορικό κ Βίντεο)
Βίντεο: Μνημόσυνο του ΔΙΟΜΗΔΗ ΚΟΜΝΗΝΟΥ, Κύπριου μαθητή λυκείου, που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Στην επιμνημόσυνη δέηση στο Δημοτικό Νεκροταφείο ΖΩΓΡΑΦΟΥ χοροστατεί ο Πρωτοπρεσβύτερος ΓΙΩΡΓΗΣ ΠΥΡΟΥΝΑΚΗΣ. Η Εκκλησιαστική Facebook και από την ert.gr στο ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ 1970.
«Διομήδης Κομνηνός του Ιωάννη, 17 ετών, μαθητής, κάτοικος Λευκάδος 7, Αθήνα. Στις 16/11/1973, μεταξύ 21:30 και 21:45 βρισκόταν στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ και Μάρνη μεταφέροντας τραυματίες διαδηλωτές, τραυματίστηκε και ο ίδιος θανάσιμα στην καρδιά από πυρά που έριξαν, σκοπεύοντάς τον από απόσταση 10 μέτρων, άντρες της φρουράς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Μεταφέρθηκε από διαδηλωτές και τον γιατρό Αντώνη Κοντόπουλο στο Σταθμό Πρώτων Βοηθειών του ΕΕΣ (Γ’ Σεπτεμβρίου) και από εκεί νεκρός πλέον, στο Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών (όπως λεγόταν τότε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο)». περιοδικό ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (ΤΑ ΝΕΑ – 15/11/2003)
Δείτε: Το Χρονικό της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, 17 Νοέμβρη 1973
Βεβαίως,
είχε βεβαρυμένο παρελθόν ο Διομήδης.
Πέντε χρονών, στους ώμους του πατέρα του
φώναζε για λευτεριά στην Κύπρο,
δέκα χρονών, ξυπόλυτος,
με μια φέτα ψωμί στην τσέπη,
βάδιζε στην πορεία της ειρήνης,
στα δώδεκα ζητούσε δημοκρατία.
Στα δεκαεπτά μ’ ένα πλακάτ στο χέρι:
ψωμί – παιδεία – ελευθερία.
Επίσης και η Λένα Παππά, το γνωστό ποίημα «Στους σκοτωμένους σπουδαστές του Νοεμβρίου», το οποίο άλλωστε, μέχρι πρόσφατα, ήταν ανθολογημένο σε σχολικά εγχειρίδια.
κείτεται
για να έχω εγώ πουλιά-φτερά στα χέρια μου,
και συ στο σπιτάκι σου,
μια γλάστρα με βασιλικό στο πεζουλάκι
και τα παιδιά μας ξένοιαστα να χτίζουνε το μέλλον.
Η μάνα του τον περιμένει και δεν έρχεται,
η άνοιξή του παίζει κα δεν τηνε ξέρει πια.
Στις φλέβες του αίμα σταματημένο και πικρό,
γυαλί σπασμένο ο κόσμος, σωριασμένο πάνω του.
Για να έχω εγώ τον άσπρο μου ύπνο
Και συ γαρίφαλο χαμόγελο στο στόμα σου,
για να ’χουν τα παιδιά μας το δικό τους ήλιο…
Από την ανθολογία του Ηλία Γκρη «Το μελάνι φωνάζει
Η σκισμένη του μπλούζα βρίσκεται σε έκθεμα θυμάτων του Πολυτεχνείου και χρησιμοποιήθηκε από τη χήρα του Σαλβαδόρ Αλιέντε, Ορτένσια, για να σκουπίσει τα δάκρυά της.
Βιβλιογραφία:
• Albert Coerant, “The boy who braved the tanks”. Athens News, 16 Νοέμβρη 2001.
• Περιοδικό Ταχυδρόμος, Εφημερίδα Τα Νέα, 15/11/2003
• Alexandros L. Zaousēs (1998). Ho empaigmos: 21 Apriliou 1967-24 Iouliou 1974. Ekdoseis Papazēsē. σελ. 229.
• Dēmētrēs Chatzēsōkratēs (2004). ΠολυτεΧνειο ’73: ΑναστοΧασμος μιας πραγματικοτητας. Πολις. σελ. 142. ISBN 978-960-435-013-1.
