Της Βιβής Συργκάνη – enallaktikos.gr
Την πρώτη φορά ήμουν ανυποψίαστη. Ο λογιστής μου είπε στο τηλέφωνο ότι για να πάρω μία βεβαίωση επέκτασης ΚΑΔ από το ΕΦΚΑ χρειάζεται δύο λεπτά. Μου το είπε 12 το μεσημέρι, 12:30 ήμουν στο υποκατάστημα της Αγίας Παρασκευής. Κλείνουν στις 14:00. “Προλαβαίνω”, σκέφτηκα…
Φτάνω στο ΕΦΚΑ, πάω στην Ασφάλιση, προσπαθώ να βγάλω νούμερο, αλλά το μηχάνημα δεν λειτουργεί. Κάποιος έχει αφήσει πάνω σημείωμα: “Φτιάξτε το επιτέλους, 3 μήνες είναι χαλασμένο”.
Ρωτάω μια υπάλληλο αν περιμένω στο σωστό γκισέ. Με κοιτάει απορημένη: “Τώρα ήρθατε”; Δεν το έπιασα το υπονοούμενο, αλλά επειδή είδα ότι έχει πολύ κόσμο, έφυγα αμέσως, με την προοπτική να πάω την επόμενη πιο νωρίς.
Δεύτερη μέρα στο ΕΦΚΑ. Ξεμπερδεύω από άλλες δουλειές και κατά τις 10 ‘σκάω μύτη’ η αναιδής. Πάλι εκτός λειτουργίας το μηχάνημα για τα νούμερα. Πάω εκεί που περιμένουν όλοι και ρωτάω ποιος είναι τελευταίος. Μου δείχνουν ένα χαρτί, μια λίστα με ονόματα, κολλημένη στον τοίχο. “Γράψε εδώ το όνομά σου, Νο 78. Τώρα εξυπηρετεί το 26…”.
Η δεύτερη μέρα είναι μεγάλο σχολείο. Μαθαίνεις όλο το έργο αν κάτσεις μια ωρίτσα. Τα νούμερα παιρνούν βασανιστικά αργά. Κάθε ‘πελάτης΄για να εξυπηρετηθεί κάθεται πάνω από 20 λεπτά στο γκισέ. Με τα πολλά, μαθαίνω την είδηση: “Άν δεν έρθεις 6:30 το πρωί, να γράψεις το όνομά σου στο χαρτί, δεν υπάρχει περίπτωση να εξυπηρετηθείς”.
Την τρίτη μέρα επιστρέφω προετοιμασμένη για να νικήσω το ‘θεριό’. Ξυπνάω 6 παρά, τσεκάρω ότι έχω μαζί όλα (μα όλα – ακόμα και όσα δεν θα χρειαστούν) τα δικαιολογητικά και τα βάζω στην τσάντα μαζί με βιβλίο (για τις ώρες αναμονής), υπολογιστή, φορτιστή και καφέ διπλή δόση.
Στις 06:30 είμαι έξω από το ΕΦΚΑ. Τρέχω και γράφω το όνομά μου στο χαρτί που είναι κολλημένο έξω από την κλειστή πόρτα της υπηρεσίας. Πήρα το Νο12. Στις 06:30. Κάποιοι είχαν πάει από τις 05:30. Ικανοποιημένη με την φοβερή επιτυχία μου, ανοίγω βιβλίο και αναμένω μέσα στο κρύο να πάει 8 για να ανοίξουν.
Η λίστα έξω από το ΕΦΚΑ
Ευτυχώς, είχα ένα προαίσθημα και κάθισα κοντά στην είσοδο. Όσο περνούσε η ώρα, έρχονταν διάφοροι ‘καθυστερημένοι’. “Πού πας βρε άνθρωπε και έρχεσαι στις 7 ή στις 7:30; Δεν παίζει να εξυπηρετηθείς σήμερα…”, σκεφτόμουν εγώ η ‘παλιά’.
Στις 8 ανοίγουν και μπαίνουμε όλοι μαζί μέσα. Φτάνουμε στο δεύτερο όροφο και ακούμε τον ήχο από το μηχάνημα για τα νούμερα που – ω του θαύματος – λειτουργούσε! Παίρνω νούμερο (ευτυχώς), γιατί στον συνωστισμό, όλοι ξέχασαν αμέσως την λίστα και προτίμησαν το νούμερο. Μιλάμε για τρέλα! Όσοι έγραψαν το όνομά τους στην λίστα και έφυγαν για να κάνουν άλλες δουλειές, την πάτησαν. Αν δεν είσαι εκεί και δεν είσαι αρκετά γρήγορος, δεν έχεις καμία ελπίδα.
Τελικά, εξυπηρετήθηκε πρώτος ένας που στην λίστα ήταν όγδοος. Περιμένω να έρθει η σειρά μου και μαθαίνω κι άλλες τραγελαφικές ιστορίες για το συγκεκριμένο ΕΦΚΑ. Πήγε ένας προχθές στις 8 και μέχρι τις 2 δεν είχε εξυπηρετηθεί. Του λένε στις 2 κλείσαμε. Εκείνος δεν δεχόταν να φύγει αν δεν τον εξυπηρετήσουν. Τελικά, ήρθε η αστυνομία και τον… συνόδευσε έξω.
“Αν δεν έρθεις τρεις φορές, δεν κάνεις τη δουλειά σου”, μου λέει ένας λογιστής, ο οποίος αναγκάζεται να έρχεται συχνά λόγω δουλειάς.
Κουλουρτζής επί το έργον
Φτάνει η σειρά μου στις 9:30. Πάω διστακτικά στον υπάλληλο, με φόβο μήπως μου λείπει κάποιο χαρτί και χρειαστεί να έρθω τέταρτη φορά. Βλέπει ότι είμαι δημοσιογράφος και αρχίζει να μου λέει τον πόνο του: “Εξυπηρετούμε 7 εφορίες, γι’ αυτό έχει τόσο κόσμο. Έρχονται από τη Σαρωνίδα, τη Βάρη, τη Γλυφάδα και το Ψυχικό μέχρι την Άνδρο, την Τζια και την Κύθνο. Έχουμε στείλει έγγραφα για να αλλάξει ο νόμος και να μην έρχονται όλες αυτές οι περιοχές σε εμάς”.
Το ‘τέρας’ της γραφειοκρατίας στα φόρτε του! Να πρέπει να φύγεις από την Κύθνο και να έρθεις στο ΕΦΚΑ Αγίας Παρασκευής για μια απλή βεβαίωση, που ηλεκτρονικά θα μπορούσες να τη βγάλεις σε 1 λεπτό!
Αλλά, οι υπάλληλοι που παραπονιούνται, αν και έχουν δίκιο, συντηρούν και οι ίδιοι αυτό το αδηφάγο τέρας. Αν εγώ και οι άλλοι 100 που πηγαίνουν κάθε μέρα για να πάρουν – κατά βάση – απλά χαρτιά και βεβαιώσεις, κάνουν τη δουλειά τους ηλεκτρονικά σε πέντε λεπτά, αυτοί δεν θα έχουν πια δουλειά…
Απλά τα πράγματα, αλλά τόσο δύσκολα.
