Γράφει η Amanda Craig
Δεν υποτίθεται ότι θα ήταν έτσι. Περίμενα ένα κατακλυσμιαίο κύμα αγάπης, όμως όταν κοίταξα το νεογέννητο μωρό μου, αυτό που ένιωσα ήταν απόλυτη απελπισία. Όσο κι αν της χαμογελούσα, της μιλούσα τρυφερά, τη φρόντιζα, τη χάιδευα και της άλλαζα πάνες, εγώ ήμουν εντελώς «μουδιασμένη».
Την είχα λαχταρήσει. Μεγαλώνοντας στην Ιταλία, ήμουν περιτριγυρισμένη από εικόνες ιδανικής μητρότητας. Σε κάθε αγροτικό σταυροδρόμι υπάρχει ένα μικρό εικονοστάσι της Παναγίας με το Βρέφος. Ήμουν σίγουρη από το τέλος της εφηβείας μου ότι ήθελα τουλάχιστον ένα παιδί.
Στην πραγματικότητα, δεν ήξερα σχεδόν τίποτα για τα μωρά. Δεν είχα μεγάλη οικογένεια με πολλά αδέλφια ή συγγενείς, όπως άλλοι άνθρωποι τη δεκαετία του ’60 — μόνο μία αδελφή. Οι γονείς μου, που είχαν περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια, προσπάθησαν να αποκτήσουν τρίτο παιδί, αλλά το μωρό πέθανε πριν γεννηθεί και η μητέρα μου λίγο έλειψε να χάσει και τη ζωή της. Από τότε, η αναπαραγωγή συνδέθηκε στο μυαλό μου μόνο με τραγωδία.
Ζούσαμε στη Ρώμη, όπου ο πατέρας μου εργαζόταν στον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ. Τα λίγα βρέφη που έβλεπα μου φαίνονταν βαρετά ή ενοχλητικά. Η μητέρα μου κρατούσε αποστάσεις από αυτά. Είχε χάσει τη δική της μητέρα στα δύο της χρόνια και μεγάλωσε σαν «ημι-ορφανή» ανάμεσα σε συγγενείς που δεν τη φρόντισαν με αγάπη. Όταν ήμουν μικρή, ήταν μια υπέροχη μητέρα, γεμάτη τρυφερότητα για εμένα και την αδελφή μου, όμως αργότερα αυτό άλλαξε.
Από πού προήλθε λοιπόν αυτή η επιθυμία να γίνω μητέρα; Είχα μια νονά, μια γυναίκα που αγαπούσε όλα τα παιδιά και μου έδωσε πολλή από τη ζεστασιά που μου έλειπε στο σπίτι. Το τέταρτο παιδί της, που γεννήθηκε όταν ήμουν έφηβη, μου έδειξε ότι ένα μωρό είναι κάτι θαυμαστό. Δεν αρκεί να το βλέπεις — πρέπει να το κρατήσεις, να το μυρίσεις, να νιώσεις αυτό το ζεστό, εύθραυστο σώμα και να σκεφτείς: «Το θέλω κι εγώ».
Ως νεαρή φεμινίστρια με πρόσβαση στην αντισύλληψη, είχα ερωτικές σχέσεις από περιέργεια, επιθυμία ή μοναξιά. Όταν όμως απομακρύνθηκα από τους χειρότερους συντρόφους, συνειδητοποίησα ότι αυτό που πραγματικά ήθελα ήταν ένας καλός και αγαπητικός άνθρωπος, με τον οποίο θα μπορούσα να αποκτήσω παιδί.
Ήμουν τυχερή και τον βρήκα. Παντρευτήκαμε και, στη δεκαετία του ’80, αγοράσαμε ένα μικρό σπίτι στο Λονδίνο. Ήταν η στιγμή να κάνουμε οικογένεια.
Όμως τα παιδιά δεν έρχονται κατά παραγγελία. Είχα μια αποβολή. Έγραψα δεύτερο μυθιστόρημα, μετά τρίτο, και τελικά έμεινα ξανά έγκυος.
Ήμουν χαρούμενη αλλά και τρομοκρατημένη. Ο σύζυγός μου δούλευε ασταμάτητα και συχνά έλειπε. Πήγαινα μόνη μου σε εξετάσεις. Η σχέση με τη μητέρα μου ήταν δύσκολη.
«Ο τοκετός δεν είναι αρρώστια», μου είπε ο γιατρός μου. Δεν με καθησύχασε.
Ένιωθα ότι γνώριζα ήδη το μωρό μου μέσα από τις κινήσεις του. Ανυπομονούσα να τη γνωρίσω και ήμουν βέβαιη ότι θα την αγαπούσα αμέσως.
Δεν έγινε έτσι.
Ο τοκετός καθυστέρησε. Μετά από πάνω από 44 εβδομάδες, προκάλεσαν τεχνητό τοκετό. Ακολούθησαν 20 ώρες φρίκης. Αφόρητος πόνος, ναυτία, εξάντληση.
Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να ζήσει το παιδί μου.
Τελικά γεννήθηκε.
Ο άντρας μου ήταν ενθουσιασμένος.
«Δεν είναι υπέροχη;» είπε.
Εγώ δεν ένιωθα τίποτα.
Σαν να είχε «παγώσει» κάθε συναίσθημα. Περίμενα όλη νύχτα το περίφημο «κύμα αγάπης». Δεν ήρθε ποτέ.
Αντί για αγάπη, ένιωθα θυμό.
Η εμπειρία του τοκετού ήταν σαν πόλεμος.
Σύντομα επιστρέψαμε σπίτι. Ήμουν σωματικά και ψυχικά εξαντλημένη. Το μωρό έκλαιγε ασταμάτητα. Ένιωθα πως βρισκόμασταν σε μια μάχη — εγώ και εκείνη.
Την προστάτευα με κάθε τρόπο. Αλλά η προστασία δεν είναι αγάπη.
Λίγο μετά, διαγνώστηκε με συγγενή υποθυρεοειδισμό. Έπρεπε να την πηγαίνω συνεχώς στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Κάθε φορά που την τρυπούσαν, ένιωθα σαν τέρας.
Η ενοχή και η απόγνωση με κατέκλυζαν.
Έφτασα στο σημείο να σκέφτομαι την αυτοκτονία.
Και τότε, επτά εβδομάδες μετά τη γέννηση, κάτι άλλαξε.
Ένα πρωί, με κοίταξε. Και χαμογέλασε.
Ένα αληθινό χαμόγελο.
Σαν να με αναγνώρισε. Σαν να με αγαπούσε.
«Εσύ είσαι», είπα.
Εκείνη τη στιγμή άλλαξαν όλα.
Έγινα άλλος άνθρωπος.
Η σχέση με τη μητέρα μου βελτιώθηκε. Ένιωσα κατανόηση για τον πόνο της.
Η κόρη μου μεγάλωσε και έγινε μια υγιής, όμορφη και ταλαντούχα γυναίκα.
Η μητρότητα με γέμισε πόνο — αλλά και μια αγάπη που αλλάζει τη ζωή.
Και αυτή η αλήθεια αξίζει να λέγεται.
Πηγή: Guardian
