Blog «ΙΔΕΟπολις»
Ηλία Γιαννακόπουλου
Φιλολόγου
Οι οικογένειες των αδικοχαμένων εργατριών θρηνούν.
Τα Τρίκαλα πενθούν.
Η Ελλάδα αιμορραγεί*
και η «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» προσπαθεί να αναπνεύσει μέσα στα αποκαΐδια της πυρκαγιάς.
«Ό,τι φοβήθηκα μου έλαχε, ό,τι έτρεμα με βρήκε.
Ούτε γαλήνη, ούτε ησυχία, ούτε ανάπαυση πέτυχα»
(Γκαίτε)
Λένε πως ο θάνατος δεν εξηγεί τίποτα.
Από την άλλη πλευρά, όμως, μεγαλώνει τον κατάλογο των ερωτήσεων.
Και δεν είναι μόνο τα πολλά «Γιατί» και «Πώς» που ζητούν απάντηση.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι: ποιος θα απαντήσει;
Οι χαμένοι δεν μπορούν.
Οι ζωντανοί θα βρουν – ή θα δεχτούν ως «αλήθεια» – εκείνη την απάντηση που δικαιώνει τις δικές τους απόψεις για την τυχαιότητα της ανθρώπινης ζωής.
Αν στα πολλά «Γιατί» απαντήσουν οι θεσμικοί, πολλοί θα πουν πως πάμε για ένα ακόμη κουκούλωμα.
Αν απαντήσουν οι ειδικοί, κάποιοι θα ισχυριστούν ότι υπηρετούν το σύστημα.
Αν απαντήσουν οι εργοδότες, ποιος θα τους πιστέψει;
Σε τέτοιες στιγμές, όπου η θλίψη και ο πόνος ξεχειλίζουν, ανθίζουν οι συνωμοσιολογούντες και οι κατήγοροι του «συστήματος» και του σκληρού «καπιταλισμού».
Παράγωγο αποτέλεσμα:
πόλωση και ερμηνευτικός μανιχαϊσμός.
Στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης οι γνώμες διχάζονται για τα αίτια της τραγωδίας και – ως είθισται «εν Ελλάδι» – οι λεκτικές φιλονικίες και οι πολιτικοί αντιπερισπασμοί καλά κρατούν.
Φαίνεται πως ακόμη στη χώρα που ανήγαγε τον διάλογο σε εργαλείο ανίχνευσης της αλήθειας, δεν μάθαμε να συν-διαλεγόμαστε.
Σε τηλεοπτική συζήτηση μεταξύ βουλευτών, μέχρι και για τα θύματα του Κομμουνισμού έγινε αναφορά, λες και το θέμα ήταν η αξιολόγηση οικονομικών συστημάτων.
Άλλοι θρηνούν τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν.
Άλλοι δακρύζουν για το πλήγμα που δέχθηκε η «επιχειρηματικότητα».
Και αν κάποιος τολμήσει να εκφράσει συμπάθεια για το εργοστάσιο που κάηκε και για την υγιή επιχειρηματικότητα, καλείται να απολογηθεί ότι δεν είναι με το «Κεφάλαιο».
Αυτή είναι η Ελλάδα μας.
Πέντε Έλληνες.
Έξι αρχηγοί.
Έξι γνώμες.
Έξι θέσεις.
Έξι «Αλήθειες».
Ίσως είχε δίκιο ο Επίκτητος όταν έλεγε:
«Ταράττει τους ανθρώπους ου τα πράγματα,
αλλά τα περί των πραγμάτων δόγματα».
Η αποθέωση του υποκειμενισμού – της προσωπικής εντύπωσης που την αναγάγουμε σε απόλυτη αλήθεια.
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά,
τα παιδιά πέντε Τρικαλινών οικογενειών δεν θα μπορούν πια να φωνάζουν
«Μάνα»,
την πιο γλυκιά και ιερή λέξη.
Τώρα, αν για τη θεραπεία του πόνου και τη μείωση της θλίψης καταλληλότερος είναι ο Επίκουρος (φιλοσοφικός λόγος) ή ο Μαρξ (καταγγελτικός λόγος), ποιος μπορεί να γνωρίζει;
Ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα αν σε τέτοιες στιγμές είναι προτιμότερος ο παρηγορητικός λόγος ή ο πολιτικός λόγος, που επιμένει να μας υπενθυμίζει ότι τα εργατικά ατυχήματα πληθαίνουν;
Και επειδή η ζωή είναι το διαχρονικό μας ζητούμενο,
ας την προσέχουμε.
Ας περιορίσουμε στο ελάχιστο τη μοίρα και την τύχη να ρυθμίζουν τα όριά της.
Ας μην επιτρέψουμε η νυχτερινή βάρδια εργασίας να γίνεται
«βάρδια αθανάτου».
Ευχόμαστε – και γρηγορούμε –
η βάρδια εργασίας της 26ης Ιανουαρίου 2026 στη «ΒΙΟΛΑΝΤΑ»
να είναι η τελευταία βάρδια θανάτου.
Και ο δρόμος όπου χάθηκαν οι επτά οπαδοί του ΠΑΟΚ
να είναι ο τελευταίος «Δρόμος Θανάτου».
Γιατί η μικρή Ελλάς έχει ανάγκη, όσο ποτέ άλλοτε,
τους ανθρώπους της.
* Κι ενώ γραφόταν η τελευταία ευχή, στην τηλεόραση προβαλλόταν το βίντεο με τον θάνατο επτά οπαδών του ΠΑΟΚ στη Ρουμανία…
Αχ, Ελλάδα μου καημένη…
ποια κατάρα σε βαραίνει;
Υστερόγραφο
Αν στοιχειοθετηθούν τα ευρήματα περί διαρροής προπανίου ημέρες πριν το δυστύχημα και της ασυγχώρητης αμέλειας των υπευθύνων, τότε η Ελλάδα κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα απέραντο, μόνιμο ανακριτικό γραφείο και σε ένα διαρκές δικαστήριο αναζητώντας κάθαρση
(Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ…).
Κι όλα αυτά, την ώρα που η χώρα θα έπρεπε να σχεδιάζει με σοβαρότητα τα επόμενα βήματά της σε έναν χαοτικό κόσμο.
Το να τιμάς τους νεκρούς με κηδείες και μνημόσυνα είναι δείγμα πολιτισμού.
Όμως μια κοινωνία και ένα κράτος δεν κρίνονται μόνο από τα μνημόσυνα,
αλλά από τον τρόπο που προστατεύουν το υπέρτατο αγαθό:
τη Ζωή.
Σε όλα τα παραπάνω προστίθεται και ένα ακόμη ερώτημα:
ποιος είναι ο ρόλος της τεχνολογίας στην πρόληψη τέτοιων τραγωδιών;
Η τεχνολογία μπορεί να είναι «ουδέτερη» – αν είναι.
Οι ευθύνες όμως του χρήστη, του ΑΝΘΡΩΠΟΥ, δεν είναι.
