Αν ποτέ ο θεός Διόνυσος φλέρταρε μια γυναίκα, σίγουρα θα της πρόσφερε… «Σταφυλόμελο».
«Μέλι» 100% από σταφύλι. H Πεμπτουσία του Σταφυλιού!
Ανείπωτη γλύκα! Χρώμα κεχριμπάρι. Άρωμα λεπτό. Γεύση όμοια με των
λιαστών σταφυλιών. Μια γουλιά πραγματικά αρκεί για να μας γεμίσει
ενέργεια. Ας γυρίσουμε επιτέλους την πλάτη στα χημικά σκευάσματα, που
μας αφαιρούν ποιότητα ζωής και ας αποδεχθούμε την υπεροχή της φύσης.
Το ΗΛΕΣΙΟΝ στο πλαίσιο της ερευνητικής οινοποίησης,που ξεκίνησε
επίσημα από το 2008, παρασκεύασε φέτος από ροδίτη τον απόλυτο φυσικό
διατροφικό δυναμίτη. Χωρίς ίχνος συντηρητικών, θειωδών και άλλων χημικών
προσθέτων. Χωρίς πρόσθεση ζάχαρης, με ένα πλήθος φαινολών, βιταμινών,
ιχνοστοιχείων και αμινοξέων απαραίτητων για την υγεία του ανθρώπινου
οργανισμού.
Το «Σταφυλόμελο» δεν είναι πετιμέζι. Δεν
έχει βραστεί, ούτε έχει κοπεί με στάχτη, ασπρόχωμα ή άλλα χημικά και
έτσι όλα τα ωφέλιμα συστατικά του είναι ζωντανά.
Ως εκ τούτου, μπορoούμε:
Να το χρησιμοποιήσουμε σαν τρόφιμο για τόνωση. Περιέχει φαινόλες, 11
ιχνοστοιχεία, 19 βιταμίνες, 18 Αμινοξέα, Ω3 και Ω6 λιπαρά οξέα, όλα
δημιουργήματα της φύσης!
Να δημιουργήσουμε φρέσκο φυσικό χυμό σταφυλιού προσθέτοντας σε πέντε μέρη νερού ένα μέρος σταφυλόμελο!
Να εμπλουτίσουμε με γεύση και διατροφικά στοιχεία χυμούς άλλων φρούτων.
Να αυξήσουμε με φυσικό τρόπο τους βαθμούς του κρασιού, προσθέτοντάς το στο μούστο.
Να μετατρέψουμε ένα ξηρό κρασί σε ημίγλυκο, είτε γλυκό!
Να παραγάγουμε κρασί όλες τις εποχές του χρόνου! Προσθέτοντας 4 μέρη
νερό σε ένα μέρος σταφυλόμελου έχουμε έτοιμο μούστο που αρχίζει να
ζυμώνεται!
Οι δυνατότητες του
σταφυλόμελου επεκτείνονται φυσικά στην ζαχαροπλαστική όπου το πολύτιμο
αυτό προϊόν της αμπέλου μπορεί να αντικαταστήσει υγιεινά τη ζάχαρη. Αν
θέλουμε να εξουδετερωθεί η οξύτητά του, το βράζουμε μαζί με στάχτη ή
ασβεστόχωμα δημιουργώντας το γνωστό μας πετιμέζι.
Διαβάσαμε πολλά κόμικς και είδαμε ταινίες με τα κατορθώματα του
Αστερίξ και του Οβελίξ. Γίνονταν παντοδύναμοι και κατατρόπωναν τους
Ρωμαίους χάρις το μαγικό φίλτρο του Δρυίδη Πανοραμίξ. Όμως εμείς δεν
είχαμε την ευκαιρία να το δοκιμάσουμε ποτέ. Λοιπόν να η ευκαιρία…
«Σταφυλόμελο». Η πεμπτουσία του σταφυλιού!
Σαν άλλο γαλατικό χωριό το «ΗΛΕΣΙΟΝ», βάλθηκε να ταπεινώσει τους Καίσαρες της βιοτεχνολογίας.
Ακόμα και αν όλοι κατακτηθούν η κοινότητά μας, που διαρκώς μεγαλώνει,
θα μείνει ελεύθερη αξιοποιώντας την σοφία της φύσης και των προγόνων
μας.
Σταφυλόμελο…Πεμπτουσία Σταφυλιού!
Κανένας δεν πρέπει να είναι μόνος στην κρίση
Φίλες και Φίλοι,
Στη σημερινή συγκυρία, κάθε ευχή είναι περιττή πολυτέλεια αν δεν είναι
ψευδαίσθηση και υποκρισία. Η κατανόηση της σημερινής πραγματικότητας δεν
είναι ζήτημα επιφοίτησης, ούτε έργο του Αη-Βασίλη και της υστερόβουλης
διαμεσολαβητικής ‘αλληλεγγύης’ των παπάδων και των κατά τόπους
κομματαρχών, αλλά αποτέλεσμα σκληρής σύγκρουσης με τον ίδιο τον Εαυτό
μας και συστηματικής μελέτης, επικοινωνίας, διαλόγου και συνεργασίας για
την επεξεργασία θεωρητικών και πρακτικών εργαλείων και λύσεων που θα
μας βγάλουν από τη σημερινή κατάσταση και θα ματαιώσουν την κατρακύλα
της ανθρωπότητας στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Ας έρθουμε πιο κοντά ο ένας στον άλλον, ας γνωριστούμε μεταξύ μας,
ας επεξεργαστούμε συλλογικά τα προβλήματά μας, για να γνωρίσουμε
καλύτερα και να παλέψουμε αποτελεσματικότερα για τη
συλλογική-κοινωνική-εθνική-οικουμενική έξοδο από την καταστροφική
καπιταλιστική κρίση. Περιθώρια για ατομικές λύσεις και ατομική ‘σωτηρία’
δεν υπάρχουν. Το Εγώ μας πέθανε. Το Εμείς θα δώσει τις λύσεις που
χρειαζόμαστε. Ας το συγκροτήσουμε στη λογική ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ.
Ας πούμε Καλημέρα στο διπλανό μας και ας του ζητήσουμε να
συζητήσουμε και με άλλους γείτονες, ή συναδέρφους στη δουλεία την
κατάσταση και ας ψάξουμε λύσεις και είναι βέβαιο πως στην πορεία θα
συναντηθούμε με όλους τους άλλους σαν τα ρυάκια που σχηματίζουν ένα
ορμητικό ποτάμι που στην πορεία του γκρεμίζει όλα τα εμπόδια μέχρι να
φτάσει στον προορισμό του. Και ο προορισμός ο δικός μας δεν είναι άλλος
από τα να απαλλαγούμε από την εκμετάλλευση, τη φτώχεια, την αδικία, το
σκοταδισμό και την καταπίεση που ασκούν πάνω σ’ εμάς και στα παιδιά μας
οι θεσμοί, οι δομές και οι μηχανισμοί της εξουσίας της κοινωνικής
ανισότητας και να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο κόσμο, ένα κόσμο της
ισότητας, της ευημερίας, της αλληλεγγύης, της ελευθερίας και της
ειρήνης.
Ο
καπιταλισμός και η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι το πρόβλημα
της εποχής μας και η απειλή για το μέλλον μας. Η απάντηση της ιστορίας
και σταδιακά και της ανθρωπότητας είναι η Άμεση Δημοκρατία για ν
αποφασίζουμε στον τόπο μας όλοι μαζί για το σήμερα και το αύριο το δικό
μας και των παιδιών μας.
Ένας καλύτερος κόσμος είναι σήμερα εφικτός. Ας ανοίξουμε τα μάτια
μας να τον θαυμάσουμε. Ας ανοίξουμε τα χέρια μας να τον κάνουμε δικό
μας, γιατί εμείς, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του
Πολιτισμού τον δημιουργούμε και σ’ εμάς ανήκει.
Πανελλήνια Ένωση Κτηνοτρόφων κατά της εξόρυξης και μεταλλουργίας χρυσού
“Οι κτηνοτρόφοι της Ελλάδος ενώνουν τη φωνή της διαμαρτυρίας με τους
υπόλοιπους αγρότες και καταγγέλουν τα επαχθή και βάρβαρα μέτρα της
περικοπής των αγροτικών συντάξεων, της μείωσης της επιστροφής του Φ.Π.Α,
της βίαιης φορολόγησής τους και της πώλησης της Δωδώνης. Ο
εξαθλιωμένος κτηνοτρόφος θέλει ενίσχυση και στήριξη όχι μέτρα
μεγαλύτερης εξαθλίωσης και φτώχειας. Πώς θα μπορέσει ο πρωτογενής
τομέας και ειδικότερα η κτηνοτροφία να γίνουν πυλώνας ανάπτυξης όταν δεν
ενισχύονται; Καταγγέλουμε αυτή την πολιτική και καλούμε όλους τους
κτηνοτρόφους σε ετοιμότητα, εγρήγορση και συμπόρευση με τους υπόλοιπους
εργαζόμενους και το λαό. Τα μέτρα αυτά δεν πρέπει να έχουν την ανοχή
μας. Ο συνταξιούχος αγρότης και κτηνοτρόφος δεν πρέπει να μείνει
αβοήθητος. Παράλληλα καλούμε τις γαλακτοβιομηχανίες να πληρώσουν άμεσα
τους απλήρωτους κτηνοτρόφους και τις διαμηνύουμε ότι δε θα δεχτούμε
καμία μείωση των τιμών χωρίς μείωση των τιμών του καταναλωτή.
Ταυτόχρονα
καταγγέλουμε τη βουβή λειτουργία του καρτέλ με εναρμονισμένες πρακτικές
μη ανόδου των τιμών στον παραγωγό, τη στιγμή που υπάρχει μεγάλη έλλειψη
στο γάλα και ταυτόχρονα μεγάλη ζήτηση των γαλακτομικών σε εσωτερικό και
εξωτερικό. Για το θέμα αυτό αλλά και την ανυπαρξία κτηνοτροφικής
πολιτικής δεν αποκλείουμε νέες κινητοποιήσεις τις οποίες θα συζητήσουμε
στη συνεδρίαση του Δ.Σ της Ένωσης την προσεχή Τρίτη.
Επιπρόσθετα
θέλουμε να χαιρετίσουμε τις πρωτοβουλίες για την ενιαιοποίηση του
αγροτικού χώρου αλλά και τη συμμετοχή μας, με την προϋπόθεση της αλλαγής
του νομοθετικού πλαισίου και της νομοθετικής αναγνώρισης της Π.Ε.Κ., θα
την αποφασίσουμε συλλογικά στην επόμενη συνεδρίασή μας.
Τέλος ως
πανελλαδικό όργανο των κτηνοτρόφων δεν μπορούμε να μην πάρουμε θέση κατά της εξόρυξης και της μεταλλούργιας χρυσού στις περιοχές του Κιλκίς, της Θράκης και της Χαλκιδικής.
Πιστεύουμε ότι τέτοιες μεταλλευτικές δραστηριότητες θα πλήξουν άμεσα
την γεωργία και την κτηνοτροφία. Ο πραγματικός χρυσός είναι ο πρωτογενής
τομέας και ειδικότερα η κτηνοτροφία. Το σιτάρι, το κρέας, το γάλα, η
φέτα. Αυτός είναι ο χρυσός μας πλόυτος και μόνο εαν αυξήσουμε την
παραγωγή αυτών θα εξαλλείψουμε το έλλειμα του εμπορικού ισοζυγίου και θα
ελπίζουμε στη σταδιακή ανάκαμψη και έξοδο από την οικονομική κρίση. “
Πηγή: www.topikopoiisi.com
Η συμφωνία για το χρέος και τη δόση
συμφωνίες κρίνουν αλλαγές σε αυτές τις συμφωνίες στην βάση του αν
μακροπρόθεσμα, με αυτές τις αλλαγές, το χρέος τους γίνεται λιγότερο ή
περισσότερο δυσβάστακτο. Οι άφρονες θριαμβολογούν όταν καταφέρνουν να
αποσπάσουν από τους δανειστές τους κι άλλα μεσοπρόθεσμα δάνεια,
ανεξάρτητα από το εάν η βιωσιμότητα του χρέους τους παραμένει στο Ναδίρ.
Πριν
κρίνουμε την τελευταία συμφωνία του Eurogroup, και το εάν η ανακούφιση
που κι αυτή η δόση κατακτήθηκε, είναι δικαιολογημένη ή όχι, ας δούμε τι
ακριβώς συμφωνήθηκε.
1. Μείωση των επιτοκίων του Μνημονίου 1 κατά 1%.
2. Αναβολή των αποπληρωμών του κεφαλαίου των δανείων από το Μνημόνιο 2
για 15 χρόνια και των τόκων που προκύπτουν από αυτά τα δάνεια για 10
χρόνια.
3. Απόδοση
στο ελληνικό δημόσιο μέρους από τα κέρδη που βγάζει η ΕΚΤ από το γεγονός
ότι αγόρασε (την περίοδο 2010-1) ελληνικά ομόλογα κοψοτιμής ενώ τώρα το
ελληνικό δημόσιο τα αποπληρώνει στο ακέραιο. Τα κέρδη αυτά η ΕΚΤ τα
αποδίδει, έως τώρα, στους εταίρους μας (ανάλογα με την συμμετοχή τους
στο κεφάλαιο της ΕΚΤ). Αυτό που τώρα συμφωνήθηκε είναι ότι μεγάλο μέρος
των κερδών αυτών θα επιστρέψουν στο ελληνικό δημόσιο.
4. Ανακοίνωση της πρόθεσης (όχι όμως κάτι πιο συγκεκριμένο) για
επαναγορά χρέους του ελληνικού δημοσίου, χρέους το οποίο εκδόθηκε (υπό
την μορφή ομολόγων του αγγλικού δικαίου) μετά το PSI σε
υποχρεωτική/εθελοντική αντικατάσταση των παλαιότερων ομολόγων που
κουρεύτηκαν.
Ας δούμε τι μπορούμε να περιμένουμε ρεαλιστικά από την κάθε μία από αυτές τις αποφάσεις:
1. Εφόσον η μείωση των επιτοκίων περάσει από όλα τα κοινοβούλια (βλ.
επόμενη πρόταση), το μέτρο αυτό θα μειώσει το δημόσιο χρέος κατά 2 δις ή
κατά 1,5% με 2,5% του ΑΕΠ. Λέω «εφόσον» καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι
αυτή η μείωση έχει διαφορετικό αντίκτυπο σε διαφορετικές χώρες. Π.χ.
για την Γερμανία που δανείζεται εκ μέρους μας με χαμηλό επιτόκιο, θα
μείνει και κάποιο κέρδος (αν τους αποπληρώσουμε στο ακέραιο με το νέο
επιτόκιο). Όμως οι άμοιρες Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία και Ιταλία (που
έχουν εγγυηθεί κι αυτές μέρος των δανείων μας του Μνημονίου 1) θα
πρέπει να βάλουν, υπό συνθήκες τραγικές για τις ίδιες, το χέρι στην
τσέπη. Θα το κάνουν; Μόνο αν τους το επιβάλουν οι της τρόικα (κάτι που
δεν είναι ό,τι καλύτερο για εμάς εφόσον προσβλέπουμε σε μια μελλοντική
συμμαχία μαζί τους).
2. Η επιμήκυνση αποπληρωμών χρεών και τόκων του Μνημονίου 2 μειώνουν
τις αποπληρωμές μας βραχυπρόθεσμα αυξάνοντας όμως το συνολικό χρέος
μακροπρόθεσμα – μετά το «σωτήριον» 2022 που, για κάποιο περίεργο λόγο,
βρίσκεται στο επίκεντρο των σχεδίων της τρόικα. Και μάλιστα θα το
αυξήσει συντριπτικά.
3. Υπολογίζεται ότι η απόδοση των κερδών της ΕΚΤ στο ελληνικό κράτος
θα συνεισφέρει, τα επόμενα χρόνια, περί τα 7 δις. (Σημειωτέον ότι δεν
ανακοινώθηκε αν θα επιστραφούν τα κέρδη που βγάζει η ΕΚΤ από το
πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο τους τελευταίους έξι μήνες.)
Από τα πιο πάνω φαίνεται καθαρά ότι το βάρος για την επίτευξη της
μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους (το οποίο του χρόνου θα αγγίξει το
200% του ΑΕΠ) στο 124% του ΑΕΠ έως το 2022 (κάτι που ανακοίνωσαν οι
δανειστές μας ως τον συμφωνημένο στόχο) πέφτει σχεδόν αποκλειστικά στην
θριαμβευτική επιτυχία της επαναγοράς των νέων (μετά PSI) ομολόγων, καθώς
από τις δύο πρώτες αποφάσεις, μιλάμε για μια μείωση του χρέους μας το
2020 της τάξης των 9 δις, σε σύνολο περί των 350 δις. Ψίχουλα δηλαδή…
Διαβάζοντας τα νούμερα της τρόικας βλέπουμε ότι, μέσες-άκρες, το πλάνο
της μείωσης του χρέους στο 124% του ΑΕΠ τα επόμενα οκτώ με δέκα χρόνια
βασίζεται στην πρόθεση μείωσης του δημόσιου χρέους κατά 40 δις την ώρα
που το ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά 50 δις (ανακτά δηλαδή το κομμάτι που έχασε
από την αρχή της Κρίσης). Θέτοντας στην άκρη το υπερασιόδοξο (για να μην
πω γελοίο) σκέλος της βούλησης να αυξηθεί το ΑΕΠ κατά 50 δις (κάτι με
το οποίο θα ασχοληθώ σε άλλο άρθρο), είναι δεδομένο ότι οι εταίροι μας
υπολογίζουν να σβήσουν χρέος 31 δις μέσω της επαναγοράς του.
Δυστυχώς, οι ηγέτες μας δεν μας είπαν πως θα καταφέρουν έναν τέτοιο
Ηράκλειο άθλο. Δεν είναι η πρώτη φορά που η επαναγορά χρέους συζητείται
ως αντιπερισπασμός για να μην αποκαλυφθεί η έλλειψη πολιτικής βούλησης
για πραγματική λύση. Δείτε εδώ.
Το μόνο που ακούσαμε είναι ότι θα προσφέρουν στους ομολογιούχους τιμές
όχι μεγαλύτερες από εκείνες που ίσχυαν την περασμένη Παρασκευή το
απόγευμα. Το ερώτημα βέβαια τίθεται:
Δεδομένου ότι τα ομόλογα αυτά, που εξέδωσε η κυβέρνηση
Παπαδήμου-Βενιζέλου στο πλαίσιο του PSI, δεν κουρεύονται, γιατί κάποιος
να τα πουλήσει στις τιμές της περασμένης Παρασκευής όταν κάποιος άλλος
του δίνει περισσότερα; Ποιος άλλος; Τα hedge funds των οποίων τα σάλια
τρέχουν με την ιδέα ότι θα τα αγοράσουν με έκπτωση και μετά, όπως έκαναν
με την Αργεντινή πρόσφατα, θα τρέχουν το ελληνικό δημόσιο (ελέως
αγγλικού δικαίου – αχ κ. Βενιζέλο!) στα δικαστήρια του Λονδίνου και της
Ν. Υόρκης ζητώντας όλα τα κτήρια των πρεσβειών της Ελλάδας ανά τον κόσμο
αν δε αποπληρωθουν εκατό τοις εκατό.
Περιληπτικά, το μόνο ουσιαστικό που συμφωνήθηκε είναι η απόδοση των
περασμένων δόσεων του Μνημονίου οι οποίες είχαν παρακρατηθεί τους
τελευταίους μήνες. Αντίθετα, όλη η υποτιθέμενη συμφωνία για την
βιωσιμότητα του χρέους είναι εντελώς στον αέρα. Κι είναι στον αέρα όσο
ΕΚΤ και εταίροι αρνούνται να παραδεχθούν ότι όλη η λογική του Μνημονίου
(νέα μεγάλα δάνεια σε πτωχευμένες χώρες υπό τον όρο μέτρων που μειώνουν
το ΑΕΠ τους) ήταν μια ύβρις που θα κατέληγε, με μαθηματική ακρίβεια,
στην νέμεση. Και θα παραμένει στον αέρα όσο η κυβέρνησή μας εξακολουθεί
να παραμένει θεατής στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των δανειστών μας,
πιστή στο Δόγμα Παπακωνσταντίνου: «Την επόμενη δόση να πάρουμε κι έχει ο Θεός».
Τέλος πάντων. Άλλο ένα Eurogroup ήρθε και πέρασε. Άλλη μια δόση θα
εισπραχθεί. Άλλη μια φορά η χώρα θα χωριστεί σε κυβερνητικούς που
θριαμβολογούν (θυμίζοντας το δίδυμο Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου, ιδίως
μετά την αντίστοιχη απόφαση επιμήκυνσης μετά μείωσης επιτοκίων τον
Μάρτιο του 2011) και των υπόλοιπων που θρηνούμε άλλη μια χαμένη
ευκαιρία.
Εύχομαι
ότι το γενικευμένο πλέον συναίσθημα, το οποίο έχουν αρχίσει να νιώθουν
και οι πιο πιστοί Μνημονιακοί, πως η χώρα (κι όχι μόνο το χρέος της)
βρίσκεται σε πορεία αποσύνθεσης λόγω του ενός και μοναδικού στόχου
(δηλαδή την εξασφάλιση της επόμενης δόσης ενός τοξικού δανείου), να
αποτελέσει την βάση μιας μελλοντικής σύμπνοιας που θα αντικαταστήσει την
εκκολαπτόμενη εθνική διχόνοια.
Πηγη: www.protagon.gr
Η θέσμιση της εργασίας μέσα στην σύγχρονη κοινωνία
ο πρόταγμα μιας άλλης κοινωνίας
Χωρίς ένα «ξαναμάγεμα» της ζωής, η απο-ανάπτυξη θα είναι κι αυτή καταδικασμένη σε αποτυχία.
Σερζ Λατούς
Είναι φανερό ότι η σημερινή κοινωνία της γενικευμένης ανεργίας, των
νεόπτωχων και της όξυνσης των ανισοτήτων δεν μπορεί να διορθωθεί ή να
επισκευαστεί με σοσιαλδημοκρατικά μερεμέτια. Συνυπολογίζοντας και το
-τεράστιων συνεπειών- οικολογικό πρόβλημα, συμπεραίνουμε ότι είναι
απαραίτητο το ξεκίνημα μιας περιόδου όπου η συνεχής επαναθέσμιση και η
συλλογική δημιουργία νέων δομών και νέων κοινωνικών σχέσεων θα τίθεται
σε πρώτη προτεραιότητα. Το κομβικό σημείο είναι η υπέρβαση του πλαισίου
που στηρίζει την κριτική του στην αντιπαράθεση με τις «υπερβολές» και
τις «στρεβλώσεις» της σημερινής κοινωνικής οργάνωσης, καταλήγοντας να
περιορίζεται στον μετριασμό της αδικίας ή του ανθρώπινου πόνου. Σήμερα,
καλούμαστε να ξεπεράσουμε την προσκόλληση σε μια ποσοτικού
τύπου κριτική, δηλαδή το γεγονός ότι επικεντρωνόμαστε στη μείωση του
κακού και την ελαχιστοποίηση των τεχνολογικών δεινών, μέσω μιας
επιστροφής σε ηπιότερες μεθόδους, αντί να αναζητούμε ένα καινούριο
τεχνικό περιεχόμενο και μια επαναξιολόγηση των προτεραιοτήτων σχετικά με
τις ανάγκες μας.
Υπό αυτή την έννοια, τι θα είχε να μας προσφέρει μια -χρήσιμη και
πολιτικά υπερασπίσιμη κατά τα άλλα- μείωση του εργασιακού χρόνου; Ένας
μετασχηματισμός στο πεδίο της εργασίας δε σημαίνει ασφαλώς «να κάνουμε
το ίδιο πράγμα, αλλά λιγότερο»[1],
αλλά να αναθεωρήσουμε το περιεχόμενο της χρονικότητας με ποιοτικό και
όχι ποσοτικό τρόπο, συνδέοντας τους εργασιακούς ρυθμούς και
προγραμματισμούς με τις υπόλοιπες συλλογικές διαδικασίες και
προτεραιότητες[2].
Μια επιστροφή σε συνθήκες καπιταλιστικής ανάπτυξης (ακόμα και με
δικαιότερη κατανομή του πλούτου, όπως είχαμε και στο παρελθόν) δε μας
εξασφαλίζει κάποια ουσιώδη αλλαγή όσον αφορά στις αλλοτριωμένες σχέσεις
εργασίας, την αποξένωση των ανθρώπων και τον αποχαυνωμένο τρόπο ζωής
μας. Μια στροφή σε μια πιο «μαζεμένη» οικονομία, μακριά από
χρηματοπιστωτικούς οργασμούς, δεν αγγίζει το ζήτημα της τεχνικής ούτε
αμφισβητεί το ίδιο το αντικείμενο της παραγωγικής διαδικασίας, καθώς και
τη σχέση της τελευταίας με το φυσικό περιβάλλον.
Αυτό που απαιτείται είναι μια νέα θεμελίωση της τεχνικής, των σχέσεων
παραγωγής και κατανάλωσης και των τρόπων διανομής των αγαθών, ώστε η
εργασία να επιτελεί το έργο μιας προσφοράς στην κοινωνίας και να
αποτελεί το πεδίο αυτοπραγμάτωσης, προσωπικής ολοκλήρωσης και
δημιουργικότητας του κάθε ανθρώπου. Ο μετασχηματισμός της σχέσης μας με
τα εργαλεία και τις μηχανές και η συνεχής οριοθέτηση και επιλογή του
παραγωγικού προϊόντος από την ίδια την ενδιαφερόμενη συλλογικότητα μέσω
αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών συνιστούν την ουσία των νέων εργασιακών
δομών (δημοκρατικές κολλεκτίβες, αλληλέγγυοι συναιτερισμοί, οριζόντιες
συνελέυσεις παραγωγών). Νέοι τρόποι διανομής των αγαθών και μοιράσματος
του πλούτου μπορούν να συγκροτήσουν μια οικονομία της αλληλοβοήθειας και
της συνεργατικότητας. Τέτοιου είδους βάσεις στηρίζουν τον απεγκλωβισμό
μας από τις ανυπέρβλητες (μέχρι σήμερα) αξίες της διαιωνιζόμενης
Μεγέθυνσης, της Προόδου και της κυριάρχησης επί της φύσης και της
κατασπατάλησης των πόρων της, στο δρόμο για την υιοθέτηση νέων σχέσεων
με βάση την απο-ανάπτυξη.
Αν, όπως υποστηρίζουμε, στη σημερινή πολύ δύσκολη περίοδο μπορέσει να
συγκροτηθεί ένα κίνημα προς την κατεύθυνση της αμφισβήτησης των
θεσμισμένων μορφών εργασίας και παραγωγής και της δημιουργίας πειραμάτων
αυτοδιαχείρισης, αυτό θα χρειαστεί να ριζοσπαστικοποιηθεί πολιτικά
(πολύ παραπέρα από τα έως τώρα κυρίαρχα αντικαπιταλιστικά υποδείγματα)
και να θέσει νέα ερωτήματα πάνω σε αυτά τα ζητήματα. Αν διαθέτουμε μια
στοιχειώδη συνέπεια και υπευθυνότητα, δεν μπορούμε να κρύβουμε το
γεγονός ότι δεν μπορεί να υπάρξει ριζική αλλαγή στην
παραγωγή χωρίς μια επανανοηματοδότηση της εργασίας˙ και η τελευταία
είναι αδύνατη δίχως την αμφισβήτηση και την συνολική επαναθεμελίωση της
τεχνικής, στη οποία εγγράφονται οι τεχνικές παραγωγής, η τεχνολογία, η
ποιότητα των προϊόντων, οι μορφές πολύτου, ο βαθμός εκμετάλλευσης των
φυσικών πόρων, οι χρονικότητες της εργασιακής ζωής, αλλά και η ίδια η
συγκρότηση των αναγκών και των επιθυμιών μας.
Ακόμα παραπέρα, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η εργασία, που είναι μία
μόνο από τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής, έχει αυτονομηθεί,
λειτουργώντας κατά κάποιον (δήθεν ορθολογικό) τρόπο
«απο-κοινωνικοποιημένα». Η ανάπτυξη «αυτόνομων» ζωνών κοινωνικού
πειραματισμού ή χώρων «οικονομικής χειραφέτησης» δε φτάνει από μόνη της
για να κάνει τη ζημιά στον καπιταλισμό[3].
Οι οριζόντιες, αντιιεραρχικές και δημοκρατικές δομές των κολλεκτίβων
που (έστω και σε εμβρυακό επίπεδο) δημιουργούνται χρειάζεται να
πλαισιωθούν από τις ανάλογες κινήσεις σε κάθε περιοχή (τοπικές
συνελεύσεις, δίκτυα αλληλεγγύης, χαριστικά παζάρια, πρωτοβουλίες
γειτονιάς, σωματεία βάσης κ.λπ.), ώστε να κοινωνικοποιηθούν με την
ευρύτερη έννοια του όρου. Μια τέτοια διαδικασία κοινωνικοποίησης της
εργασιακής ζωής θα αποσκοπεί σε ένα άνοιγμα και σε άλλες δραστηριότητες
μιας γειτονιάς, ενός δήμου ή του χωριού και της πόλης, όπως είναι η
ψυχαγωγία, οι γιορτές, τα λαϊκά έθιμα, η καλλιτεχνική δημιουργία, η
εκπαίδευση των παιδιών[4].
Έτσι, η δουλειά, ως χώρος και ως δραστηριότητα, αφενός θα επανασυνδεθεί
με τις υπόλοιπες αφηγήσεις της κοινωνικής ζωής ενός τόπου και αφετέρου
θα μπορέσει να λειτουργήσει ως ένα είδος σχολείου ισότητας, αλληλεγγύης
και υπευθυνότητας για τους ανθρώπους[5].
Η ισότητα στη λήψη των αποφάσεων και των εισοδημάτων και η κυκλικότητα
στην ανάθεση των καθηκόντων μπορεί να τροφοδοτήσει μια αντίστοιχη
δημοκρατική κουλτούρα συμμετοχής στα κοινά.
Το στοίχημα της εξόδου από τον καπιταλισμό είναι να εμπλουτισθεί
έμπρακτα η κριτική στον ετερόνομο τρόπο σκέψης και πράξης με ένα θετικό
πολιτικό πρόταγμα που θα οδηγήσει σε μια χειμαρρώδη φαντασιακή και
θεσμική δημιουργία. Το πρόταγμα αυτό δεν μπορεί να εισαχθεί απλά, με ένα
τεχνικό τρόπο, ως συνταγή στα βάσανα και τα αδιέξοδά μας. Το ζήτημα
είναι να μπορέσει να αποτελέσει έμπνευση για ένα «ξαναμάγεμα» της ζωής
από τις αξίες της αλληλέγγυας κοινωνικότητας και της αναστοχαζόμενης
σκέψης και πράξης σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.
[1] Σύμφωνα με την έκφραση του Paul Ariès.
[2] Βλ. την ανάλυση του Αλέν Μεϊγιάρ, «Ε.Π. Τόμσον: αναζητώντας έναν άλλο κοινωνικό χρόνο», Πρόταγμα, τ.1, Δεκέμβριος 2010.
[3]
Όπως αναφέρουν και οι συμμετέχοντες σε μια τέτοια προσπάθεια
αυτοδιαχείρισης: «Ζητούμενο δεν είναι η αναπαραγωγή ή καλύτερα ο
επαναπροσδιορισμός της μορφής και των περιεχομένων της αυτοαπασχόλησης
μέσα από τέτοιου είδους εγχειρήματα. Ζητούμενο είναι ο προσδιορισμός των
εγχειρημάτων αυτών ως ξεκάθαρο πρόταγμα και η δόμηση των προϋποθέσεων
για το ξεπέρασμα του καπιταλιστικού μοντέλου παραγωγής με το μοντέλο της
γενικευμένης αυτοδιαχείρισης-κολεκτιβοποίησης» (Κολλεκτίβα Ζερμινάλ,
09/12/11, βλ. https://kolektivagerminal.blogspot.gr/).
[4]
Αναφερόμαστε σε μια βασική κοινωνική αρχή -η οποία (παρα)βιάστηκε από
τη βιομηχανική κοινωνία και σχεδόν εξαφανίζεται στη σημερινή
αυτοματοποιημένη καταναλωτική κοινωνία- που συνδέει άμεσα τη σφαίρα της
εργασίας με τη γενικότερη συλλογική ζωή μιας κοινότητας ανθρώπων. Χωρίς
να εξιδανικεύουμε τους παλαιότερους τρόπους θέσμισης ή να προτρέπουμε σε
μια επιστροφή σε αυτού του είδους την οργάνωση της ζωής, πιστεύουμε ότι
μια νέα αντίληψη γύρω από αυτά τα ζητήματα θα πρέπει να περιλαμβάνει
την επανασύνδεση «εργασίας» και «ζωής».
[5]
Όπως πολύ ωραία αναφέρει ο Κριστόφ Ντεζούρ, στο κείμενο που έχουμε
μεταφράσει για το παρόν τεύχος: «Στο βαθμό που συνεπάγεται τον
εθελούσιο συντονισμό των συμμετεχόντων, η εργασία ωθεί επίσης τους
εργαζόμενους να ασχοληθούν με τη δημιουργία κανόνων που δεν έχουν να
κάνουν μόνο με τη ρύθμιση της εργασίας αλλά και με την οργάνωση της
ανθρώπινης συνύπαρξης. Διότι δουλεύω δε σημαίνει μόνο καταπιάνομαι με
μια δραστηριότητα, σημαίνει επίσης ότι συνάπτω δεσμούς με τους γύρω μου».
Αφήστε τον ήλιο να λάμψει για τα οικιακά φωτοβολταϊκά
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας. Το
φάντασμα των οικιακών φωτοβολταϊκών.
Για λόγους που φαίνονται κατ’ αρχήν
δυσεξήγητοι, τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν τα δημοσιεύματα που ζητούν
επιτακτικά να μπει ένα φρένο στην “ανεξέλεγκτη” ανάπτυξη των οικιακών
φωτοβολταϊκών. Κάποιοι πρότειναν το “πάγωμα” των οικιακών εγκαταστάσεων,
ενώ μετά από δεύτερη σκέψη, οι ίδιοι αντιπρότειναν να μπει ένα πλαφόν
στα συστήματα που μπορούν να εγκατασταθούν ετησίως. Κάποιοι άλλοι
πρότειναν να μην ισχύει για τα οικιακά συστήματα η εγγυημένη τιμή
πώλησης (feed-in-tariff), αλλά οι οικιακοί καταναλωτές να θεωρούνται
αυτοπαραγωγοί και να ισχύσει ένα σύστημα συμψηφισμού της εισερχόμενης
και εξερχόμενης ηλεκτρικής ενέργειας (net metering).
Όλα αυτά έγιναν στο όνομα της επιβάρυνσης που προκαλούν τα οικιακά
φωτοβολταϊκά στον Ειδικό Λογαριασμό ΑΠΕ που διαχειρίζεται ο ΛΑΓΗΕ. Λες
και η επιβάρυνση αυτή προκαλείται μόνο από τα οικιακά συστήματα και όχι
από το σύνολο των εγκαταστάσεων ΑΠΕ. Ακόμη και εντός της κοινότητας των
ΑΠΕ έχει αναπτυχθεί ένας ιδιότυπος ρατσισμός εναντίον των μικρών
οικιακών συστημάτων.
Μιας και είχα την τιμή να είμαι απ’ αυτούς που προώθησαν τα οικιακά
φωτοβολταϊκά τα τελευταία χρόνια, επιτρέψτε μου κάποιες επισημάνσεις για
να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.
Ξαφνιάστηκαν
Πρώτον, οι μόνοι που ξαφνιάστηκαν με την ταχεία ανάπτυξη των οικιακών
συστημάτων ήταν αυτοί που δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους και που
φαντάζονται πως η ενεργειακή παραγωγή αφορά λίγους μεγαλοεπενδυτές και
τη ΔΕΗ. Ακόμη και μέσα στον ΛΑΓΗΕ υπάρχουν ορισμένα άτομα που
“αντελήφθησαν” την ανάπτυξη των οικιακών συστημάτων μόλις λίγους μήνες
πριν (σημειώνω ότι η δημοσίευση από τον ΛΑΓΗΕ στοιχείων για τα οικιακά
συστήματα ξεκίνησε μόλις τον Ιούνιο του 2012).
Δεδομένου ότι η σχετική νομοθεσία ψηφίστηκε τον Ιούνιο του 2009, ήταν
απολύτως λογικό και αναμενόμενο ότι η αγορά των οικιακών θα έκανε περί
τα δύο χρόνια μέχρι να αρχίσει να “ψηλώνει”, όπερ και εγένετο. Έτσι
αναπτύσσονται όλες οι αγορές. Προς τι η έκπληξη λοιπόν;
Πάνω από 1.600 εταιρίες
Η πρόταση για πάγωμα της αγοράς οικιακών συστημάτων ήταν τόσο εκτός
τόπου και χρόνου, που δυσκολεύομαι να τη σχολιάσω σοβαρά. Σε αντίθεση με
άλλες επενδύσεις ΑΠΕ όπου οι χρόνοι ωρίμανσης των σχετικών έργων είναι
μεγάλοι και η αγορά μπορεί να αντέξει ένα προσωρινό πάγωμα στην
αδειοδοτική διαδικασία, στα οικιακά φωτοβολταϊκά όλα τρέχουν
γρηγορότερα. Μια αίτηση που ξεκινά σήμερα, μετουσιώνεται σε έργο σε 2-3
μήνες. Αν πάγωνε λοιπόν κανείς την αγορά, πολύ απλά σε 3 μήνες θα
οδηγούσε σε κλείσιμο όλες τις εταιρίες που ασχολούνται με οικιακά
φωτοβολταϊκά και θα έστελνε χιλιάδες ανθρώπους στην ανεργία. Ακόμη και
αν “ξεπάγωνε” λοιπόν την αγορά π.χ. σε 6 μήνες, δεν θα έβρισκε εταιρίες
και εργαζόμενους για να συνεχίσουν. Θυμίζουμε ότι στον σχετικό κατάλογο
εγκαταστατών που διατηρεί το ΚΑΠΕ είναι καταγεγραμμένες πάνω από 1.600
εταιρίες που ασχολούνται με τα οικιακά φωτοβολταϊκά κατανεμημένες σε όλη
τη χώρα.
Γιατί στα οικιακά;
Πάμε λοιπόν στο πλαφόν. Πρώτη παρατήρηση: ρωτήστε όποιον ειδικό θέλετε
ανά την υφήλιο. Διαβάστε όποια έκθεση θέλετε. Όλοι συμφωνούν ότι τα
πλαφόν είναι θάνατος για την αγορά και πρέπει να αποφεύγονται. Δεύτερη
παρατήρηση: ακόμη κι αν δεχτούμε μια τέτοια λάθος επιλογή, γιατί να
υπάρξει πλαφόν ειδικά στα οικιακά συστήματα και όχι, για παράδειγμα, στα
έργα fast track ή σε άλλες τεχνολογίες;
Γιατί τα οικιακά φωτοβολταϊκά κοστίζουν αναλογικά περισσότερα στο
σύστημα είναι η απάντηση. Λοιπόν, η απάντηση αυτή θα ήταν βαρύνουσα αν
δεν είχαμε αλλαγές και μάλιστα πρόσφατα. Θυμίζω ότι, το 2009 καθορίστηκε
μια υψηλή ταρίφα για τα οικιακά φωτοβολταϊκά (0,55 €/kWh) γιατί τότε τα
συστήματα ήταν πολύ πιο ακριβά και φυσικά επιβαρύνονται με ΦΠΑ 23%
(κάτι που δεν ισχύει για τις εμπορικές εφαρμογές των άλλων ΑΠΕ). Έκτοτε
είχαμε μια δραστική μείωση του κόστους των φωτοβολταϊκών κατά 55%
περίπου, αλλά και μια αντίστοιχη μείωση της ταρίφας (σήμερα είναι 0,25
€/kWh). Σήμερα λοιπόν, οι αποδόσεις των οικιακών φωτοβολταϊκών είναι
ίδιες με τρία χρόνια πριν, ενώ σε απόλυτα νούμερα η επιβάρυνση από νέα
συστήματα είναι 55% μικρότερη σε σχέση με το παρελθόν.
Ναι, θα συμφωνήσω πως η διόρθωση στις ταρίφες έπρεπε να γίνει
νωρίτερα. Να θυμίσω όμως πως όταν ο Σύνδεσμος Εταιριών Φωτοβολταϊκών
είχε προτείνει μειώσεις στα τέλη του 2011, το ΥΠΕΚΑ δεν έκανε δεκτές τις
προτάσεις και προχώρησε τότε σε ελάσσονες περικοπές. Δεν φταίει λοιπόν
σώνει και καλά η αγορά για να “τιμωρηθεί” σήμερα με την επιβολή ενός
πλαφόν.
Χωρίς νόημα το net metering
Χρειάζεται η εγγυημένη τιμή πώλησης της παραγόμενης ενέργειας για τα
οικιακά φωτοβολταϊκά; Δεν θα αρκούσε η αυτοκατανάλωση και η εξοικονόμηση
από τους μειωμένους λογαριασμούς της ΔΕΗ; Ακόμη και ένας μαθητής
Δημοτικού μπορεί να απαντήσει σ’ αυτό. Με τα σημερινά τιμολόγια
ηλεκτρικής ενέργειας και το τρέχον κόστος των φωτοβολταϊκών δεν δουλεύει
η υπόθεση net metering. Εκεί που εφαρμόζεται (π.χ. Ολλανδία), τα
τιμολόγια στη χαμηλή τάση είναι διπλάσια των ελληνικών και συνεπώς ο
καταναλωτής εκεί κάνει απόσβεση της επένδυσής του.
Όταν με το καλό η
αύξηση των τιμολογίων στην Ελλάδα και η ταυτόχρονη μείωση του κόστους
των φωτοβολταϊκών το επιτρέψουν, φυσικά και μπορούμε και πρέπει να
αλλάξουμε το καθεστώς ενίσχυσης και στη χώρα μας. Τότε όμως, όχι σήμερα
που δεν βγαίνουν τα νούμερα. Αυτή άλλωστε ήταν εξ αρχής η φιλοσοφία του
μοντέλου feed-in-tariff. Να εγγυηθεί την ανάπτυξη των ΑΠΕ για κάποια
χρόνια, ώστε η μείωση του κόστους να τις καταστήσει ανταγωνιστικές στην
αγορά και να μη χρειάζονται περαιτέρω ενίσχυση. Το μοντέλο αυτό έδωσε
εξετάσεις και πέτυχε πανηγυρικά σε πάνω από 50 χώρες. Το να αμφισβητούν
κάποιοι τον πυρήνα του μοντέλου αυτού, είτε καταδεικνύει άγνοια της
“ιστορίας” των αγορών ηλεκτρικής ενέργειας είτε υποκρύπτει άλλες
σκοπιμότητες.
Υπάρχουν συμφέροντα
Μιας και μιλάμε για σκοπιμότητες, ας πάμε και στο ζουμί. Πίσω απ’
αυτούς που αντιδρούν στα οικιακά φωτοβολταϊκά κρύβονται συμφέροντα. Δεν
το λέω διακατεχόμενος από κάποιο σύνδρομο θεωριών συνωμοσίας (μακριά από
μένα κάτι τέτοιο). Το λέω ξεκάθαρα και συνειδητά. Υπάρχουν κάποιοι σ’
αυτή τη χώρα που συμπεριφέρονται ως “ελέω Θεού επενδυτές”. Που θεωρούν
πως αυτοί και μόνο αυτοί, οι λίγοι και εκλεκτοί, είναι προορισμένοι να
επενδύσουν σε ενεργειακά projects. Που θεωρούν πως η ενέργεια είναι για
τους μεγάλους παίκτες και όχι για τη μαρίδα. Υποστηρίζουν λοιπόν το
πάγωμα των οικιακών συστημάτων, αλλά όχι του fast track, αφού εκεί
μπορεί να διαπρέψουν και οι ίδιοι. Κάποιοι άλλοι ενδιαφέρονται απλώς να
έχει λεφτά ο ΛΑΓΗΕ για τα εργάκια τους και «ας πάει στο διάολο» η
υπόλοιπη αγορά και η μαρίδα.
«Success story»
Εδώ συγκρούονται διαφορετικές φιλοσοφίες και στάσεις ζωής. Τα πολλά
μικρά αποκεντρωμένα συστήματα εναντίον των λίγων μεγάλων. Ένα
δημοκρατικό ενεργειακό μοντέλο εναντίον του συγκεντρωτισμού των
ολιγοπωλίων. Η παραγωγή ενέργειας εκεί που είναι η κατανάλωση εναντίον
των μεγάλων συμβατικών μονάδων που αναπόφευκτα υπόκεινται σε μεγάλες
απώλειες για τη μεταφορά της παραγόμενης ενέργειας. Η καθαρή ενέργεια
των μικρών φωτοβολταϊκών εναντίον των ρυπογόνων σταθμών
ηλεκτροπαραγωγής. Το μέλλον εναντίον ενός παρελθόντος που αντιστέκεται
πριν εξαφανιστεί.
Για όσους δεν το αντελήφθησαν ή δεν θέλουν να το καταλάβουν, ας το πούμε
ακόμη μια φορά. Τα οικιακά φωτοβολταϊκά (και αύριο όλες οι κτιριακές
εφαρμογές ΑΠΕ) είναι ευλογία στην περίοδο κρίσης που περνάμε. Δίνουν ένα
επιπλέον εισόδημα στα νοικοκυριά που ασφυκτιούν από την οικονομική
δυσπραγία. Με τα έσοδα που τους παρέχουν (300 ευρώ το μήνα κατά μέσο
όρο) τους επιτρέπουν να εξοφλήσουν τη ΔΕΗ ή να αγοράσουν πετρέλαιο ή να
βοηθήσουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν. Και ταυτόχρονα δίνουν δουλειές
σε κόσμο. Περισσότερες αναλογικά από οποιαδήποτε άλλη ενεργειακή
τεχνολογία. Είναι, όπως λέει και ο Πρωθυπουργός, ένα “success story”.
Αφήστε τα λοιπόν να ανασάνουν. Αφήστε τον ήλιο να λάμψει.
Στέλιος Ψωμάς
Σύμβουλος του Συνδέσμου Εταιριών Φωτοβολταϊκών
Πηγη: www.energypress.gr
Νερό: Τι λένε για αυτό στο Πήλιο
οποία η ΔΕΥΑΜΒ αντιμετωπίζει τις τοπικές κοινωνίες αυτά τα δύο περίπου
χρόνια που διαχειρίζεται τα νερά εδώ στα χωριά μας, ελέω Καλλικράτη,
είναι η απογοήτευση των κατοίκων και η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης
στην επιχείρηση. Η ΔΕΥΑΜΒ σαν να μη συμβαίνει τίποτα πάντα με πρόσχημα
την προστασία της υγείας μας, συνεχίζει την ίδια πολιτική με την
δεύτερη προσπάθεια επιβολής της μόνιμης χλωρίωσης στην οποία
αντιτίθενται και αντιδρούν όλοι οι κάτοικοι του Πηλίου. Γνωρίζουμε από
όσα συμβαίνουν σε παγκόσμιο επίπεδο, ότι ο δρόμος προς την
ιδιωτικοποίηση περνάει πρώτα από τον ενδιάμεσο σταθμό της υποβάθμισης
του νερού που τρέχει στις βρύσες των σπιτιών και των πλατειών, που στην
περίπτωσή μας επιδιώκεται μέσω της χλωρίωσης. Θεωρούμε ότι το θέμα της
χλωρίωσης έχει εξαντληθεί με τη δήλωσή μας ότι δεν είναι αποδεκτή από
κανέναν και πρέπει στο εξής να εστιάσουμε την προσοχή μας στον τελικό
στόχο που έχει βάλει η Δημοτική Αρχή, την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΥΑΜΒ και
το ξεπούλημα των νερών του Πηλίου.
είναι στο τιμόνι του Δήμου δεν πρόκειται να πουληθούν νερά ή να
ιδιωτικοποιηθεί η ΔΕΥΑΜΒ δεν μας καθησυχάζει. Το «άλλα λέμε και άλλα
κάνουμε» εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τις κουβέντες των πολιτικών μας.
Οι πραγματικές προθέσεις του κρύβονται πίσω από αυτά που κάνει-και όχι
αυτά που λέει- όπως για παράδειγμα στο να εξακολουθεί να μη δέχεται το
διάλογο με τους κατοίκους των χωριών και να πυροδοτεί νέα ένταση.
Φαίνεται από τα γεγονότα ότι λειτουργεί βάση σχεδίου και προσπαθεί με
κάθε μέσο να φέρει σε πέρας μια υποχρέωση-εντολή που έχει άνωθεν πάρει:
να ετοιμάσει το έδαφος για μια καλή ,συμφέρουσα οικονομικά πώληση της
ΔΕΥΑΜΒ. Κάνει ότι μπορεί να εξωραΐσει την επιχείρηση και να την κάνει
ελκυστική. Την αναβαθμίζει σε ΑΕ, την επεκτείνει προς όλες τις
κατευθύνσεις μέσα στο νομό και την νοικοκυρεύει με την αυτοματοποίηση
των δικτύων στον ορεινό όγκο και την κατασκευή πολυδάπανων έργων για την
μεταφορά και της τελευταίας σταγόνας πόσιμου νερού από το Πήλιο.
Πέραν της πολιτικής της ΔΕΥΑΜΒ υπάρχει η σκληρή πραγματικότητα σε
παγκόσμιο επίπεδο.
ΔΝΤ, όπως η δική μας, ληστεύονται συστηματικά τα νερά ακόμη και της
βροχής και οι λαοί βυθίζονται όλο και πιο βαθειά στην εξαθλίωση. Όπως
δηλώνει ο νομπελίστας (2001) καθηγητής οικονομίας Joseph Stιglitz στο
ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στην Ελληνική τηλεόραση πρόσφατα με τίτλο
«Το μεγάλο Ξεπούλημα», η σύγχρονη οικονομία αποκτηνώνει (απανθρωπίζει
είναι η ακριβής μετάφραση του dehumanize) την κοινωνία.
κόσμου όπου πέρασε η ιδιωτικοποίηση, εκτός από τις τεράστιες αυξήσεις,
έχει εφαρμοστεί η χρήση της προπληρωμής με κάρτα στην κατανάλωση του
νερού και του ρεύματος. Όταν τελειώσουν οι μονάδες κλείνουν οι διακόπτες
του νερού και του ρεύματος. Όποιος δεν έχει χρήματα να αγοράσει μονάδες
απλά καταδικάζεται στη δίψα και το σκότος. Αυτά τα κτήνη του ΔΝΤ
θέλουν φυσικά και τα γάργαρα νερά του Πηλίου. Στο ίδιο μήκος κύματος
κινείται και ο πρωθυπουργός με τη δήλωσή του στη φετινή ΔΕΘ ότι πρέπει
να προχωρήσουμε άμεσα στις ιδιωτικοποιήσεις με πρώτη προτεραιότητα στο
νερό. Μπροστά στα μεγάλα συμφέροντα οφείλουμε ως κάτοικοι αυτού του
τόπου να αντισταθούμε αποφασιστικά όλοι μαζί, οι άνθρωποι των χωριών και
της πόλης για να διατηρήσουμε τον έλεγχο στο πιο πολύτιμο αγαθό που μας
παρέχει άπλετα η φύση: το νερό.
μας οδηγεί είναι οι κάτοικοι της πόλης της Βολιβίας Κοτσαμπάμπα, των
620000 κατοίκων οι οποίοι τελικά και μετά από μεγάλο αγώνα, κατόρθωσαν
να εκδιώξουν τους επενδυτές της αμερικάνικης «Βechtel» και τους
πολιτικούς που τους κουβάλησαν στην περιοχή. Για να γίνει αυτό θα
πρέπει να μη μας αποπροσανατολίζουν οι εξαγγελίες του Δήμαρχου για
μεγάλα έργα που θα προστατέψουν το περιβάλλον ή θα λύσουν του υδρευτικό
πρόβλημα του Βόλου. Εδώ και χρόνια μεταφέρονται τεράστιες ποσότητες
πόσιμου νερού από τις πηγές του Πηλίου χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
Απλά
γιατί το δίκτυο του Βόλου μοιάζει με ένα τρύπιο βαρέλι στο οποίο όσο
νερό και αν ρίξει κανείς, άριστης ποιότητας, το τελικό αποτέλεσμα
είναι πάντα μέτριο. Η απλή λογική και η επιστήμη δείχνουν τη σωστή
αντιμετώπιση του θέματος προς την οποία η ΔΕΥΑΜΒ χρόνια τώρα γυρίζει την
πλάτη. Για να υπάρξει μια λύση πρέπει η ΔΕΥΑΜΒ να σταματήσει να ξοδεύει λεφτά σε άχρηστα έργα όπως αυτό της χλωρίωσης (2000000Ευρώ) ή της κατασκευής δικτύων μεταφοράς νερού από το Β. Πήλιο (5500000Ευρώ) και να κάνει αυτό που επιβάλλει η απλή λογική αλλά και η επιστήμη:
αντικαταστήσει με πλαστικές σωλήνες το μεγαλύτερο κομμάτι του δικτύου
της πόλης που είναι παλιό και κατασκευασμένο με σωλήνες από ακατάλληλο
υλικό. Υπάρχουν ακόμη 260χιλιόμετρα δικτύου από αμιαντοσωλήνες! Με αυτό
τον τρόπο θα μπορούσε να εξοικονομηθεί νερό σε ποσοστό πάνω από 20%.
– Να
απαγορεύσει τη χρήση πόσιμου νερού για την ψύξη μηχανημάτων στις
βιομηχανίες της περιοχής για εξοικονόμηση μιας σεβαστής επιπλέον
ποσότητας νερού
ανάγκες πόσιμου νερού, θα ενεργοποιηθούν λιγότερο οι γεωτρήσεις και ο
υδροφόρος ορίζοντας θα αρχίσει να ανεβαίνει με τη βοήθεια των νερών του
Πηλίου που ήδη μεταφέρονται στο Βόλο, με αποτέλεσμα την αναβάθμιση της
ποιότητας του πόσιμου νερού της πόλης Ωστόσο εμείς θεωρούμε εφικτό και
πρέπον να πίνει ο Βολιώτης νερό κατευθείαν από τις πηγές. Οι ανάγκες για
πόσιμο νερό είναι πολύ μικρές σε σχέση με τις συνολικές ανάγκες.
Από τα
50000 περίπου κυβικά μέτρα που διοχετεύονται καθημερινά στην πόλη μόνο
τα περίπου 600κυβικά χρησιμοποιούνται για πόση. Υπολογίζεται ότι περίπου
30 εκατομμύρια ευρώ φεύγουν από τις τσέπες των κατοίκων του Βόλου και
μπαίνουν στα ταμεία των σούπερ μάρκετ και των εταιριών εμφιάλωσης σε
εποχή οικονομικής κρίσης. Μπορεί η ΔΕΥΑΜΒ, με μικρό κόστος, να
κατασκευάσει δίκτυο νερού κατευθείαν από τις πηγές του Πηλίου, που θα
καταλήγει σε κοινόχρηστες βρύσες σε διάφορα σημεία της πόλης.
από σούπερ μάρκετ εμφιαλωμένου και φυσικά υποδεέστερης ποιότητας νερού ή
από τα έξοδα κίνησης για τη μεταφορά πόσιμου νερού από διάφορα σημεία
εκτός Βόλου. Η άποψη ότι «έτσι γυρίζουμε πίσω» είναι τουλάχιστον
ανεδαφική όταν ήδη οικονομικά βρισκόμαστε στη δεκαετία του’70 και πάμε
ολοταχώς για τη δεκαετία του ’50. Με τέτοια επιχειρήματα υποβιβάζεται η
νοημοσύνη μας. Δεν ζούμε σε κάποιο καντόνι της Ελβετίας. Άλλωστε ακόμη
και στο Μόναχο υπάρχουν δημόσιες βρύσες με νερό κατευθείαν από τις
Άλπεις και χωρίς χλωρίωση. Υπάρχουν λοιπόν λύσεις αναίμακτες
οικονομικά για όποιον θέλει να προστατέψει την υγεία των κατοίκων και το
περιβάλλον.
Η ΔΕΥΑΜΒ επιλέγει το δρόμο που οδηγεί στην ιδιωτικοποίηση
και το ξεπούλημα των νερών του Πηλίου. Ακολουθεί το δρόμο που χάραξε η
κεντρική εξουσία. Το δρόμο της υποταγής στα κελεύσματα του ΔΝΤ για
ξεπούλημα των φυσικών πόρων. Η δημοτική αρχή έχει επιλέξει την
αντιπαράθεση με τους πολίτες και το κάνει με μπόλικο θράσος. Το ξέρουμε
καλά εμείς εδώ πάνω στο Πήλιο. Θα καλέσουμε σύντομα σε δημόσιο διάλογο
κάτοικους και φορείς της πόλης σε χώρο και χρόνο που θα ανακοινωθούν
σύντομα για να συζητήσουμε όλοι μαζί για το νερό, να εντοπίσουμε τα
προβλήματα και να προτείνουμε λύσεις. Κυρίως όμως για να σχεδιάσουμε την
άμυνά μας απέναντι στην επίθεση που ήδη εκδηλώνεται. Πάντα με σύνθημα:
ΤΑ ΝΕΡΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.
Πηγή: www.topikopoiisi.com
Πόσο κοστίζει πραγματικά το ρεύμα;
Νέες
γερμανικές έρευνες που βάζουν στο μικροσκόπιο το συνολικό κόστος των
διαφορετικών τεχνολογιών που υπάρχουν σήμερα για την παραγωγή ρεύματος,
καταλήγουν σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα.
Σύμφωνα με υπολογισμούς του Ινστιτούτου Fraunhofer η αιολική ενέργεια συγκαταλέγεται στις πιο φθηνές πηγές παγκοσμίως. Κατά μέσο όρο μια κιλοβατώρα κοστίζει 7 σεντ. Αισθητή μείωση παρουσιάζει στο μεταξύ και η ηλιακή ενέργεια λόγω της πτώσης στις τιμές των συλλεκτών. Νέες ηλιακές εγκαταστάσεις στην κεντρική και νότια Ευρώπη παράγουν ρεύμα που κυμαίνεται κατά μέσο όρο στα 14 σεντ ανά κιλοβατώρα ενώ στα ηλιακά πάρκα η τιμή τους δεν ξεπερνά τα 10 σεντ.
Στον αντίποδα η
ενέργεια που παράγεται σε νέες εγκαταστάσεις άνθρακα ή σε πυρηνικές
εγκαταστάσεις είναι πολύ πιο ακριβή, κυρίως εάν ληφθεί υπόψη το
περιβαλλοντικό κόστος το οποίο δεν περιλαμβάνεται μέχρι σήμερα
στην τιμή και το οποίο «πληρώνουν» όμως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλοι
οι καταναλωτές.
Πανάκριβη η πυρηνική ενέργεια. Η αιολική ενέργεια είναι η πιο φθηνή
Έτσι και λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιθανά κόστη, ακόμη και σε βάρος του
κλίματος, το ρεύμα που παράγεται σε μια νέα μονάδα άνθρακα στην Ευρώπη
κοστίζει 15 σεντ ανά κιλοβατώρα. Το κόστος είναι δηλαδή διπλάσιο σε σχέση με την αιολική ενέργεια.
Η ενέργεια που προέρχεται από πυρηνικές εγκαταστάσεις κοστίζει μάλιστα
συνολικά 31 σεντ ανά κιλοβατώρα. Ο λόγος που η τιμή της πυρηνικής
ενέργειας εκτινάσσεται στα ύψη στη βάση των νέων υπολογισμών είναι το
απρόβλεπτο κόστος ενδεχόμενων πυρηνικών ατυχημάτων, εξηγεί ο Κλάους
Μούσεν από την γερμανική Υπηρεσία Περιβάλλοντος:
«Εάν τα κόστη αυτά
έπρεπε να καλυφτούν από τους καταναλωτές μέσω ενός συστήματος ασφάλισης,
τότε η ενέργεια αυτή θα γίνονταν τόσο ακριβή που δεν θα μπορούσε να την
πληρώσει πλέον κανείς».
Η ειδικός σε θέματα ενέργειας Σβάντγε Κιούχλερ συμπληρώνει:
«Ένα μεγάλο μέρος του κόστους που προκαλεί η συμβατική ενέργεια δεν
αποτυπώνεται στις σημερινές τιμές του ρεύματος. Υπάρχουν επιπτώσεις στο
περιβάλλον και το κλίμα αλλά και κίνδυνοι που ‘πληρώνει’ η κοινωνία.
Στις ανανεώσιμες πηγές αντίθετα το μεγαλύτερο μέρος του κόστους είναι
ήδη εμφανές».
Το ότι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι οικονομικώς πιο συμφέρουσες επιβεβαιώνει και ένας ακόμη αριθμός. Από τη χρήση των εναλλακτικών πηγών η Γερμανία μείωσε μόνον πέρσι τις εισαγωγές ενέργειας κατά 9 δις ευρώ.
Πηγή: www.topikopoiisi.com
Μισώ τους αδιάφορους, Του Αντόνιο Γκράμσι
κάπου.
ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία,
δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους. Η αδιαφορία είναι το
νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα
παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να
υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα
σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης
ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω
σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της,
αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να
καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια
ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.
Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν
επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής,
και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η
μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία
να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη
ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν
κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν
γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν. Κάποιοι
κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι
αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να
επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;
Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά
τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας
απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και
του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που
δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να
χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά
μου.
δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’
αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’
αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές
έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να
κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες
τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν,
μισώ τους αδιάφορους.
Ο άρχοντας της ανακύκλωσης
Στόχος αυτού του διαγωνισμού ήταν οι άνδρες ηλικίας 18-34, που υστερούν συγκριτικά με άλλες πληθυσμιακές ομάδες στην ανακύκλωση.
